Voorlopig en hopelijk de meest trieste aflevering van 'die huis'. De uitzending over en met Peeters viel tegen. De enigen die konden waren wellicht psychologen die hun boekentheorie konden uittesten met de persoon van de politieker. De man is een ideaal studieobject.

Eigenlijk een zielige man waar we medelijden mee moeten hebben. Zijn ganse loopbaan in het teken van wikken en wegen. Slechts in zijn tuin en met zijn naaste omgeving zichzelf en spontaan kunnen zijn. Een man die kickt op macht en zijn houding en leven instelt om nooit aan de macht die hij nastreeft zal geraken. Een man die zijn obsessie slecht kwijt geraakt met het afrijden van zijn pelouze. Spijtig en triestig voor zijn vrouw. Zij zal haar ganse leven in zijn kielzog gelopen hebben en het leven ondergaan hebben als een brave, weliswaar welstellende slavin.
Mogelijks is ze een vrouw die graag in ruisbroek woont. Teruggetrokken maar genietende van de omgeving die ze door en door kent. Om haar man te plezieren moet ze zich wegcijferen en verhuizen naar Antwerpen. Weg uit haar dorp en zich aanpassen omdat haar man zijn rivaal wil verslaan in de verkiezingen. Wellicht zijn laatste poging om de macht te grijpen die hij zo graag wil krijgen. De kans is klein dat hij zal winnen want met zijn wikken en wegen komt hij altijd iets te laat. Het moet een vermoeiende opgave zijn om voortdurend te gedachte te hebben dat je niks mag zeggen of doen dat schade kan berokkenen aan je imago. Dat hij gedreven is bewijst hij met zijn sportieve prestaties. Als fietser kan hij niet verdragen dat een ander sneller kan fietsen dan hij. Capaciteiten heeft hij vast en zeker maar zijn einddoel zal hij nooit kunnen bereiken. Het gebrek aan lef en voornamelijk durf zorgt ervoor dat hij een Poulidorke zal blijven. De eeuwige tweede.
Peeters wil ten koste van alles en iedereen bewijzen dat hij ons land uit de grote put van staatsschuld kan krijgen. Hij ligt uren wakker om zijn collega's besparingen door de strot te duwen. Hij wikt en weegt zijn woorden om zijn idee over een gezonde begroting erdoor te krijgen. Dat velen daar het slachtoffer van zijn is voor hem geen probleem omdat hij leeft in zijn leefwereld.

Zappen van die huis naar een potje voetbal was geen alternatief. Van het ene triestige programma was het overstappen naar een ploegje landgenoten die geen weerwerk konden bieden tegen de overmacht van de meest dure club van Europa.
Dan maar zappen naar de Ecuadoraanse prof die wel de lef en durf had om deel te nemen aan een ludieke kwis van de slimste en de aflevering ook won.
De moderator nam weliswaar de prof wat in bescherming en keek soms een beetje tussen de vingers maar dat moet men erbij nemen en het kwam de positief over voor de aflevering.

Net voor Allerheiligen mag een triestig TV avondje ook wel eens.