Super Jef …

Een in memoriam van de nog levende en door hem gepresenteerde uitzending die VTM wellicht de nodige kijkcijfers bracht. Super Jef met en door Jef had een mooie titel kunnen zijn. Voor of tegenstanders moeten toegeven dat Jef super is in zijn vak. Naast vader Julienen zoon Matthias is Jef ook een topacteur en blijkt dat voor goede prestaties men zich moet inleven in zijn rol. Vermassen mag dan tegenstanders hebben, niemand kan ontkennen dat hij zijn klant niet door en door kent en zich inleeft in de omstandigheden van de
feiten. Het werd ook duidelijk waarom vermassen een grote voorstander is van een volksjury. Hij bespeelt niet enkel de jury maar tijdens zijn uiteenzettingen doorgrond hij de juryleden om in zijn eindbetoog alle twijfels over zijn gelijk aan de man/vrouw te brengen. Zoals elke super acteur weet hij het publiek te bespelen. Daar is niks mis me en de
eindconclusie is dat hij zelfs bij zijn ongelijk toch gelijk krijgt in de meeste gevallen.
Jef kan als geen ander de wet over de onweerstaanbare drang verkopen. Kritiek daaromtrent heeft hij zijn ganse carrière gekregen maar ten onrechte. Iedereen die te maken krijgt met moordenaars zal zijn visie beamen dat in elk van ons een mogelijke moordenaar zit. Nabestaanden hebben het soms moeilijk met de overwinning van super Jef maar
niet de manier van pleiten is daarvan de oorzaak. De dossierkennis en het doorgronden van de dader zorgt dat Jef, samen met zijn weliswaar theatraal optreden, zijn zaak wint.
Jef is het levende bewijs dat het zich inleven als een workalcoholik een noodzaak is om resultaten te boeken. Het feit dat je dan ook nog een natuurtalent bent als strafpleiter is meegenomen. Slechts enkele strafpleiters hebben dat talent van moeder natuur meegekregen. Redenaars die mensen murm kunnen praten en op het juiste moment één zinnetje de nodige overredingskracht door de gerechtszaal laten galmen. Die doelbewuste zin die blijft hangen en de doorslag geeft bij de jury om nadien ‘onschuldig’ te stemmen.

Vermassen kan als uitzondering bij velen terugblikken op verwezenlijkingen die hij door zijn pleidooien teweegbracht. Hij ligt weliswaar niet als enige aan de basis van aanpassingen in de wet. Dankzij super Jef kwam de aanpassing er om waardig te mogen sterven.
Wat we moeten toegeven en bewonderen aan vermassen is dat hij in zijn ganse loopbaan en bij zijn vele overwinningen van mensen die een moord begingen hij nooit een redivist had. Het zuivere bewijs dat hij zijn klant door en door kent en hij de stempel dat hij steeds ‘gelijk’ had mag krijgen. Dat de man door de schuld van misdadigers zich bij de beter begoede Belgen mag rekenen is slechts een detail.
Naam en faam mogen iets kosten. Zolang hij niet zoals sommige van zijn collega’s zwart geld wit wast mag hij blijven straf pleiten…