Je moet het maar durven. Het woord nemen en leuteren zoals op Belcanto zijn koers!
De nogal speciale Guido Belcanto is een wielerliefhebber en organiseert met kennissen zijn Belcanto fietskoers. Niks mis mee en iedere Belg heeft de vrijheid door onze democratie om te organiseren. Dit keer stond het gebeuren in het teken van mensen die met psychische problemen te kampen hebben. Voor of tegenstander van Belcanto is het goed dat er aandacht is voor mensen die het geestelijk moeilijk hebben.
Wat stoort dan?
Dat er een zekere Jo Vandeurzen rondloopt die de eer naar zich toetrekt terwijl hij en zijn departement weinig doet voor de ganse sector van de Welzijnssector. Veel mooie woorden maar verder bereikte hij tijdens zijn ganse aanstelling nog niks dat op iets trekt. Geen enkel mens met beperking gaat erop vooruit en buiten veel blabla is er geen vooruitgang. Lijdzaam moeten mensen met beperking toezien dat de ideetjes formidabel zijn maar de oprichting van werkgroepen, VZW’s die dossiers aanleggen, proberen
rechtlijnig te onderzoeken zijn nutteloos en waardeloos. Met mooie woorden en pluimen die Vandeurzen op zijn hoed probeert te steken is het netwerk van de mens met beperking die ervoor zorgt dat het leven een beetje menswaardig blijft. Zonder de inzet van het netwerk van vrijwilligers rondom de gehandicapte zou de gehandicapte leven zoals de weeskindjes die we ons herinneren uit Roemenië.
Nog amper vier maanden en er blijven nog twee jaartjes over om Vandeurzen zijn eindstreep te trekken onder zijn plan 2020! Dus de hoogste tijd om een tandje bij te zetten maar Vandeurzen loopt met een vals gebit rond. Hij heeft een mond vol zonder tanden en zelfs zonder kunstgebit. Volop is Vandeurzen zijn ploeg bezig met het afronden van de onderzoeken over wat de gehandicapte als ondersteuning zal genieten. De goede bedoeling was dat de mens met beperkingen in zijn eigen omgeving kan blijven wonen en
dat hij uit zijn eenzaamheid zal verlost worden. Prachtig idee en stilaan krijgen de gehandicapten een mooie brief met een bedrag waar hij recht op heeft. Eindelijk, na vier jaar eenzaamheid zal de man of vrouw zich ondersteuning kunnen veroorloven en zal hij de nodige begeleiding kunnen betalen. Het lezen van de brief zorgt voor euforie tot je aan de laatste paragraaf komt van de mooie brief.
Zoals we Vandeurzen kennen, veel blabla maar weinig wol. In de laatste paragraaf staat duidelijk dat je vanaf komende maand recht hebt maar dat je met dit recht ‘nougabollen’ aan kan want dat er geen geld is.
Vandeurzen zijn geleuter komt erop neer dat hij een kind voor een vitrine plaats met leuk speelgoed en dan zegt: ‘je zou van dit alles mogen kiezen maar niet nu en ik weet niet wanneer!’

Eén ding is duidelijk. Samen met zijn kompaan Peeters leuteren beiden veel maar het enige doel dat ze hebben is besparen. Wat bestaat afbouwen door
afbraak van tewerkstellingen en mensen die in de Welzijnzorg werken geen toekomst te bieden.
Laat de vakbonden, die we kennen als dikwijls overdrijven met stakingen en werkonderbrekingen, maar actie voeren in oktober. Vakbonden zijn er nog nodig
om die mooipraters toch wat af te remmen…