Al ben ik geen supporter van Oostende, toch blijkt dat ik een zekere sympathie voelde voor het kustploegje.
Wat een verschil met de match van daags voordien. Zelfs een niet supporter moet een zekere sympathie hebben voor spelers die zich inzetten en het amusement-gehalte de hoogte in jagen. Al lag het lot van het ploegje aan het zeetje reeds vast van voor de aftrap, toch moet iedere neutrale kijker toegeven dat Oostende probeerde en bleef proberen. De tegenstrever diende niet meer tot het uiterste te gaan om zekerheid te hebben de volgende ronde te halen en Oostende kroop enkele malen in de eerste helft door het oog van de naald. In de tweede helft verloor Marseille zelfs zijn zelfzekerheid en dit door de inzet van de Oostendse aanvallers.
Zoals wellicht velen is er van sympathie weinig sprake als het gaat om de geldschieter van dat kustploegje. Een steenrijke Coecke die blijkbaar nog meer analist is wanneer het om voetbal gaat dan de ‘echte’ analisten. Een sympathiek lachje op je mondhoeken wanneer je Coecke bezig hoort. Wat geld allemaal niet vermag. Niet enkel de kunst om belastingen te ontwijken maar ook expert in het voetbalspel.
De opmerkzame kijker zal zoals ik gemerkt hebben dat Coecke zich gisteren in zijn euforie versprak. Hij heeft het altijd over het kustploegje en het ploegje aan het zeeetje maar in zijn commentaar sprak hij gisteren één keer over ‘mijn’ ploeg. Elke rijkaard krijgt dat bezitterige. Uiteraard heeft Coecke recht van spreken want zonder zijn centen is er geen K.V. Oostende.
Wat sympathie’ betreft dan was er het interview van twee supporters. Kama, ofwel is de man een formidabele humorist en tekenaar ofwel ben je categoriek tegen de man. Heylen die komt sympathiek over en veel vrouwen houden van zijn manier van mensen interviewen. Een eenvoudige Meetjes Lander die luistert naar anderen en zijn eigen gedacht niet opdringt.
Vandaag kreeg mijn sympathie tegenover de Amerikanen nog een ferme knauw erbij. Naast de vele antipathieke uitlatingen van Trump hebben Amerikaanse psychiaters het over het einde van huisdieren in het land van Uncle Sam. De toekomst van de Amerikaan is niet meer zijn trouwe hond maar in de nabije toekomst zijn robotje! Zo’n ding dat je in het stopcontact moet stoppen of het werkt niet! Ik zie ze al wandelen met zo’n ding. Eten & drinken moet je zo een robotje niet geven maar wat met mijn sympathie voor de mens?