Op verzoek van de Koning der Belgen deed ik een toerke in mijn omgeving en ik had geluk. Net toen ik voorbij één van de woningen passeerde van het OCMW kwam een man met getaande huid buiten.
Dus in navolging van de Koning zijn speech schaafde ik een beetje mijn dialect en zei vriendelijk goedendag. De man zei ook iets maar ik begreep het niet. Dan toch het risico genomen om op zijn oprit te stappen want zo onmiddellijk opgeven en een briefke sturen naar Laken zou al te belachelijk zijn. Ik stelde me voor maar de man maakte me met gebaren duidelijk dat ik wat geduld moest hebben. Hij liep zijn hall binnen en riep iets dat ik weer niet begreep. Een niet onknappe jonge dame van rond de dertig kwam buiten en vroeg waarmee me ze kon helpen. Ik legde bondig uit dat in navolging van de oproep van onze Koning een ‘klapke’ kwam maken met de nieuwe burger. De vriendelijke vrouw zei dat ze een medewerkster was van de sociale dienst van de gemeente en nodigde me uit binnen te komen.
Eens binnen merkte ik op dat alles er netjes uitzag. Zo’n beetje typisch Belgisch. Zachte geschilderde muren, lederen salon, eetplaats van Louis nummerke 15 of zoiets. De keukendeur stond open en ik merkte dat het keukentje nieuw was en weliswaar niet van Dove en Donald Muylle maar van die andere reclamemaker op radio en Tv!
Uit de keuken kwam een andere man met getaande huid die in mijn taal vroeg of ik een thee ging meedrinken. De sociale voegde er onmiddellijk aan toe dat ik dit niet mocht weigeren want dan zou ik onbeleefd gedrag vertonen. Koffie is meer mijn ding of nog liever zo iets met een colleke van 2cm maar ik ken mijn manieren, knikte en bedankte voor het aanbod.
Er werd me een plaats in de ‘grote’ zetel aangeboden en de wellicht vrouw des huizes gaf de mok thee aan de man die me had aangesproken. De vrouw verdween opnieuw in de keuken met in haar zog twee kinderen. Een jongetje en meisje.
De tweede man bleek van een naburige gemeente en op te treden als tolk voor de nieuwbakken inwoners op mijn gemeente. De bediende voegde eraan toe dat ze gelukkig was met het vertalen van de tolk want dat ze zich niet kon behelpen in die vreemde talen. Volgens haar gaat de aanpassing echter vlot want alle papieren zijn in orde voor verblijf, mutualiteit, ·nutsvoorzieningen en dergelijke. Zodra de vakantieperiode voorbij is zal de nieuwe inwoner een taalcursus volgen. De man althans en het jongentje bleek reeds ingeschreven om te gaan spelen met de speelpleinwerking. Ik kreeg te horen dat mijn nieuwe wijkbewoners alle formaliteiten passeerden en nu aan de inburgering kunnen beginnen. Elke dag komt er iemand van de sociale dienst langs en omdat boodschappen gaan doen nog wat moeilijk valt levert men elke dag vier warme maaltijden en voor ’s avonds kant en klare boterhammen.

Volgens de tolk is het voor inwijkelingen moeilijk om eetwaren te kopen zoals hun landgenoten kunnen in Brussel en Antwerpen. Er is nood aan winkels met hun specerijen en levensmiddelen zoals in hun land van herkomst.
Ik slikte eventjes en bedacht me want ik had de behoefte om te vragen dat ik ook zoals mijn Koning eens mocht komen proeven van het Suikerfeest. Een mens moet zijn internationale wereld kennen en ook zijn tong een keer of tien kunnen omdraaien.
Die thee was niet slecht maar het zal hoe dan ook mijn ding nooit worden. Een mens moet iets zeggen en ik vroeg of die nieuwe bewoners naar het jaarlijks wijkfeest zouden komen. Dan zou ik de wijkambassadeur eens sturen. Volgens de sociale bediende was dit nog een beetje vroeg maar mogelijks zou de man met zijn zoontje misschien eens proberen langs te komen. Zijn vrouw nog niet en ook het dochtertje niet want bij hen zal het eigenlijke inburgeren iets langer duren.
Een beetje van mijn melk bedankte ik voor het onthaal en de kennismaking. Wat me wel duidelijk was geworden tijdens de korte kennismaking is dat mijn Koning personeel heeft die zijn bezoekjes bij nieuwe buren voor hem regelt.
Mijn Koning kon vlotjes een babbeltje slaan, zowel met de man als de vrouw en de ganse familie.
Dat is het verschil met de gewone man zoals ik. Wij moeten het allemaal zelf doen terwijl hij nog enkel over de rode loper naar binnen moet wandelen. Ga ik mijn experiment herhalen?
Dat weet ik eigenlijk nog niet maar ik ga wel inlichtingen nemen bij die sociale dienst of ik ook terecht kan met mijn papierenwinkel want bij mij duurt het altijd maanden voor alles in orde geraakt!