Niet lang maar toch moeten we eventjes nadenken over wat we hoorden met de toespraak van Erdogan.
De vertoning bij de inhuldiging van enkele standbeelden en de betoging ten gunste aan een man die openlijk een dictatuur in zijn land wil is ver van ons bed. Alhoewel dat land in vogelvlucht dichterbij ons ligt dan dat we vermoeden.

Volgen kunnen we niet wanneer het gaat over de herinvoering van de doodstraf. Aan onze kleine pink voelen we dat de bedoeling is dat elkeen die tegen de dictator opkomt zijn hoofd letterlijk zal kwijtspelen. Uiteraard zijn er voor en tegenstanders van de man en mogen wij daarover een mening hebben? Een mening mag maar verder is bemoeizucht niet nodig.
De redenering van noch Erdogan, noch zijn tegenstanders kunnen wij begrijpen. We leven niet in dergelijk regime en we vormen ons een mening van wat we horen zeggen.

Dat Erdogan heel arrogant verklaarde dat Europa de boom in kan is zijn goed recht.
Het zijn de inwoners die moeten beslissen wat ze met het komende referendum (als dit er zal komen) gaan doen. Krijgt de man zijn zin en is de herinvoering van de doodstraf een feit dan zullen de Europeanen zich daarbij moeten neerleggen.

Intussen en dit tot het heel duidelijk is welke koers het land wil varen zouden Europeanen hun goedkope reizen naar Turkey moeten opschuiven tot betere tijden. Er zijn veel zonnige bestemmingen en het een positieve en gezondere manier om dictaturen niet te ondersteunen met onze zuur verdiende euro's.

Wie en hoe die staatsgreep of althans de poging tot stand kwam weet geen kat buiten diegenen die eraan deelnamen. Was het een echte coup of was het een geënsceneerde poging? Duidelijkheid kwam er nooit en het is niet met wat we in de media horen dat we opinie mogen vormen.

Wanneer we eventjes nadenken en proberen ons te verplaatsen in het gedachtegoed van de Turkse gemeenschap botsen we vlug op onbegrip. Wie kan nu voorstander zijn van de herinvoering van de doodstraf?
We krijgen nog steeds koude rillingen wanneer we denken aan wat mensen meemaakten in de concentratiekampen. dictators die vaten brandende olie over hun bevolking laten kieperen begrijpen we niet. We leven in geen land dat in oorlog is of in een land waar we niet openlijk ons idee kwijt kunnen.

Mogelijks trokken we onze lessen uit de twee oorlogen die onze ouders en voorouders meemaakten en leerden we tolerant worden. Zelfs wanneer we getroffen worden door het verlies van dierbare door moord, dronken chauffeur komt het bij de slachtoffers zelden voor dat ze het recht in eigen handen nemen en ook beginnen te moorden. In gedachten willen we dat misschien maar we voeren onze wrok niet uit.
Komt dit door onze opvoeding, onze algemene ontwikkeling of zijn wij minder machtswellustelingen?
Voer voor hersendokters die er wel een uitleg zullen voor hebben. De enige uitleg die klopt is dat mensen zoals Erdogan de overbevolking uitdunnen. In de natuur zijn er weinig dieren die doden om te doden, enkel om zich te voeden en om zich te beschermen.

Het klopt als een bus. Het dierenrijk is rijk en het mensdom is dom!