Zonder te willen stockeren was wat we hoorden in de berichten een overvloed aan keuze wat voor ieder van ons het meest geschikt leek voor de dagelijkse portie 'drama'.

Uiteraard was er de brand met voorlopig reeds 17 doden in Londen. Dramatisch hoe mensen leven in gebouwen waar de brandveiligheid zo goed als onbestaande is. Het zal lang duren voor het exact aantal doden zal geweten zijn en nooit zal men weten of het aantal wel klopt. Hoeveel illegalen woonden er niet, ondergedoken bij iemand die reeds aan papieren geraakte. De brand liet ons de beelden in ons geheugen aanklikken van de brand in de Innovation in Brussel. Zelfs vandaag zijn er nog steeds mensen die het drama niet konden verwerken.

Het volgende drama onderwerp was een uitlopertje van Samusocial. Ook de VZW Brusselse keuken blijkt enorme vergoedingen te betalen aan politiekers die geen klop doen om die vergoedingen op te strijken. Een drama voor de hulpbehoevenden maar een drama dat bij weinigen doordringt. Het is onrechtvaardig maar wie ligt er wakker van? Nagenoeg geen mens blijft er bij stilstaan en de enige reactie is dat we reeds jaren bedrogen worden door sommige politiekers. Het is een drama dat Brussel meer Ministers en burgemeesters, OCMW voorzitters heeft dan de grootsteden Parijs en Berlijn samen.
Dan volgde het drama van het vierjarige kindje dat verdronk. Moeders, zeker jonge moeders reageren met open gevoelens dat ze er niet zouden mogen aan denken dat dit drama hen overkomt.
Niemand is echter vrij om zijn kind te verliezen in momenten van onoplettendheid. Iedereen kan het meemaken zoals iedereen zijn kind kan zien vertrekken voor een nachtje stappen en nooit meer terugkeren omdat hij of zij een ongeval had.
Het drama waar iedereen al eens bij stilstaat maar slechts en gelukkig maar zijn impact heeft wanneer het gebeurt.

De overvloed aan drama was met het onderwerp 'kuikens' in wederom Tielt een drama voor enkelingen.
Is het leed bij dieren identiek zoals bij mensen? Dieren moeten en mogen niet afzien. Als hond sta ik daarop maar wanneer ik eventjes in de tijd terugga denk ik aan die miljoenen haantjes die pas enkele jaren geleden in de periode rond Pasen met een kleine draai van het nekje de dood vonden.
Kindjes kregen toen levende kippetjes in elke winkel die dan in de kartonnen doos in het hoekje van de kamer groot mochten worden om uiteindelijk toch in de casserole van oma te belanden.
Het echte drama van die reportage kwam op het einde van de reportage aan bod. De bedoeling van de klacht is wellicht mensen te overhalen om minder vlees te eten.
Wat moet de mens dan met die snijtanden? Laten verwijderen? De tandarts met zijn 'zwarte' inkomsten nog rijker maken dan dat ze reeds worden.