Alexander (De Croo) doet zijn naam alle eer aan. Alles voor mij en niks voor een ander.
Buiten zijn persoonlijke vriendenkring zal geen mens iets hebben aan zijn voorstel om de winst van bedrijven te mogen delen van zijn of haar werkgever.
Zijn enige bedoeling is de werkgever minder belastingen te laten betalen. Nog maar eens een rad voor de ogen draaien waar sommige beleidsleiders echt goed in zijn.
Het is mooi als voorstel maar we kennen de praktijk en opvallende reactie van Peeters die zich afvroeg wie die ‘giften’ zal betalen. Peeters is er nog eentje van die generatie die altijd als staatsinstelling mee wil eten op het zweet en bloed van de hard werkende mens.

Er veranderde nog steeds weinig aan de oude mentaliteit van de Wetstraat. Eerlijkheid en iedereen gelijk voor de wet is er nog steeds niet. Het is nogal wiedes dat de oneerlijke rijken elkaar in bescherming nemen.
Het is een ingebakken gewoonte en wie daarin verandering wil brengen krijgt de stempel van idealist.

Omdat Peeters graag met statistiekjes komt is het toch vreemd dat hij nooit met zo’n Pyramide komt over diensten die voor meer eerlijkheid zorgen. De statistieken van de FOD Financiën hebben enorme pieken, zoals alle statistieken van controlediensten.
Omdat die diensten meer dan hun geld opbrengen voor de gemeenschap beslist voornamelijk Open VLD om die diensten niet enkel af te bouwen maar te boycotten.

Het is nogal wiedes dat horeca, bouw en transport altijd in de media komen als de beroepsfraudeurs. Dat dokters, advocaten, notarissen, tandartsen veel minder de stempel krijgen als fraudeurs is normaal want het zijn de kennissen van de ontwerpers van onze wetten.

De witte kassa zou het oplossen, gedaan met dat zwart in de horeca. Wat denkt Alexander? Dat de werkgever als brave mens plots alles zal intikken op die kassa? Het kleine, gewone doorweekse restaurantje is met die witte kassa gefopt. Hoe groter en hoe meer personeel hoe gemakkelijker om het eerlijke van die witte kassa te omzeilen.
Idem dito voor grote transportbedrijven. De transporteur met twee of enkele vrachtwagens heeft het moeilijk om te frauderen maar bedrijven met een wagenpark boven de vijftig vrachtwagens heeft zijn handen nagenoeg vrij om ‘zwart’ te rijden.

Een lijn die we mogen doortrekken tot de gewone huisdokter die ook niet kan frauderen zoals de chirurg met naam en faam. De beginnende advocaat moet de eindjes aan elkaar knoppen om zijn benzinetank te kunnen vullen. Maar eens die advocaat in een serieuze zaak wat naam kan maken is zijn broodje gebakken. Dat hij voor veel geld te verdienen nogal dikwijls geen scrupules mag hebben is bijzaak.

Elke avond na de berichten trekt mijn baas een lijn door de naam van de politieker waar hij niet voor zal stemmen. De resterende namen die als kandidaat voor zijn stem overblijven is alsmaar korter en korter aan het worden. Zou het nogal wiedes zijn dat hij zijn eigen naam op de kieslijst zal moeten krabbelen?