Zou ik als hond ook een open brief aan ‘geblokte’ Maggy mogen schrijven? Naar Trumpie zou ik dat niet doen want gelet dat die de ziekenzorgwet van zijn voorganger in de prullenbak kieperde zou dat verloren moeite zijn. Maggy lijkt me een verstandige vrouw en via Vandenbossche begin ik er niet aan. die van GAIA maken veel lawaai met hun masker van schaap maar niemand neemt hen ernstig, behalve die vleesonthouders.
Maggy is volgens mij de vrouw die ervoor kan zorgen dat veeartsen hun beroep kunnen houden want niet de visite maar die medicatie is voor veel mensen een zware dobber om hun huisdieren de nodige zorgen te geven.

Vandaag naar de veearts, wel een alf jaar later dan voorzien. Mijn jaarlijkse spuit en flacons tegen die vervelende teken. Verdomd duur om die kleine vervelende bloedzuigers van je vel te houden.
Voor een inspuiting draai ik mijn poot niet om. Is het in mijn achterwerk of tussen vel en vlees, zo’n prikje kan me niet deren. Dus na enkele minuten mocht ik enkel nog op de weegschaal en zoals de vorige jaren ben ik nog steeds een topmodelleke! Alhoewel ik graag een kilootje of vier minder zou willen wegen… Kwestie van wat meer adem te hebben wanneer ik achter die poes van achterbuur hol.

Na mij kwam mijn allochtoon vrindje aan de beurt. Hij heeft regelmatig wat last in zijn darmen, is dan winderig en zijn uitlaat stinkt zoals van een Roemeense versleten camion.
De diagnose was dat hij wellicht wat gevoelige darmpjes heeft. Dus zoals bij de mens één middel. Antibiotica. Veeartsen en dokters hebben hetzelfde ‘schrijfgedrag’. Mijn vriendje hield zich kranig maar dan begon het…
Hij moest ook een inspuiting krijgen. Zoals bij mensen, een nieuwe spuit. Gelukkig dacht ik want voor zo’n klein diertje kan je toch zo geen naald als bij mij gebruiken. Verkeerde gedachte want ze hebben precies geen mini spuitjes. Gevolg was dat bij het prikje dit blijkbaar een prik werd. Toch op de manier dat mijn maatje tekeer ging! Je hoorde in de wachtzaal geen hond, kat, konijn of cavia nog ademen. Alle dieren waren muisstil en dachten wellicht dat mijn vriendje niet enkel werd uitgewezen naar zijn land van
herkomst maar dat hij werd vermoord. Mijn stoppen sloegen door en gelukkig had mijn baas mijn leiband vast. Ik schoot uit mijn sloffen en wilde dat veeartsje eens een lesje leren hoe met vreemdelingskes om te gaan. Het is niet omdat ze inweken dat ze moeten afzien.
Ik blafte, sprong heen en weer maar na een tijdje had ik door dat mijn maatje misschien wat van die prik voelde maar dat hij over de grens kwam via Italië. Er was duidelijk nogal war ‘del Arte’ aan zijn manier van aandacht vragen.

Beste en lieve Maggy moet iets doen want mijn baas had veel meer pijn dan mijn maatje. Pijn in zijn portefeuille… Precies of mijn baas zowel mijn inspuiting, die van mijn vriendje en wellicht van nog enkele wachtende in de wachtzaal voelde…