|
Na enkele afleveringen van Annemie waarheen die
vluchtende Belgen naartoe wilden, Is Het
duidelijk aan het worden dat de uitgeweken Belgen hun land verlieten
voor de stress en het jachtige leven. Iedereen en alles achterlaten om een
sprong te wagen in het onbekende.
Een sprong nemen om rust en natuur te vinden. Geen gedoe
met steeds de GSM om na te gaan waar de rij voor het museum het korst is. Geen
gedoe met het zich ontstressen met friemelspeelgoed.
Leven in en tussen de natuur en de maand rondkomen met
500!
Mensen die vaststellen dat je geen twee autos of meer)
nodig hebt. Vaststellen dat je kan leven zonder al die kledij die ervoor moet
dienen om te laten zien aan anderen. Beseffen dat je niet om de 10m een
restaurant moet vinden om dan uiteindelijk toch de verkeerde keuze te maken.
Vaststellen dat je overal moet werken, zelfs soms harder
werken maar dat je na het werk op een eenvoudige manier kan ontspannen.
Opvallend is dat we nog geen woord hoorden over
integratie. De taal, mogelijks een hinderpaal maar de Belg behelpt zich,
weliswaar met veel haar op zijn Franse woorden. We leerden dat het allemaal kan
vlotten door het luisteren naar kinderen die zoals we nu ook buitenlandse
kindjes over de vloer kregen. Zich behelpen met gebarentaal zoals
slechthorenden. Het loopt op wieltjes maar het reservewiel is een beetje
vierkant.
Echte heimwee is er niet. Treurnis wel voor de
achtergelaten familie en vrienden.
Aan onze Belgische vluchtelingen zou ik willen zeggen dat
verdriet voor de achtergelaten vrienden niet aan hun hart mag knagen. Ze
vertrokken en maakten nooit mee dat ze hulpbehoevenden werden want dan hadden
ze kunnen vaststellen dat echte vrienden op één hand te tellen zijn.
Wonen in een kleine gemeenschap zal hen leren dat die
mensen elkaar blijven helpen, ook in moeilijke tijden.er is een andere
mentaliteit in het zuiden.
Eigenaardig dat koppels, die op elkaars lip leven, rust
vinden en tijd vinden voor hun kindjes.
In tegenstelling tot wat ze zouden denken dat er
echtscheidingen zouden vallen omdat samenleven dag en nacht spanningen zou
meebrengen. Door de rust en mogelijks de natuur luisteren man en vrouw meer
naar elkaar. Het staat in schril contrast tot koppels die hun stress op elkaar
uitwerken.
Een schril contrast met gebeurtenissen in Nederland.
Een 12 jarig jongentje dat zijn chemo weigert en uit het
leven wil stappen. Een jongentje die naast zijn ziekte het gevecht tussen zijn
gescheiden ouders als supplement aan zijn ziekte moet ondergaan. Een vader die
zich verzet tegen een niet behandeling en een moeder die kiest voor
alternatieve geneeskunde.
De ziekte zou identiek blijven in la douce France maar
zijn ouders zouden samen praten, het beste en minst pijnlijke kiezen
Voor mijn baas een Pastis, voor zijn schatje een Picon au
vin Blanc en voor mij gewoon crossen van links naar rechts zonder leiband,
zonder dat er steeds iemand met een zakske achter mij loopt om boos en ambetan
mon plat du jour op te rapen
|
