Vlaanderen was gisteren één grote kermis. Toch een deel van Vlaanderen, waar de renners voorbij vlogen. West Vlaanderen zag amper gedurende enkele kilometers coureurs. Antwerpen is voor de komende vijf jaar de startplaats met als gevolg dat het parcours de nodige wijzigingen onderging. De muur van Geraardsbergen werd opnieuw opgenomen en het was vanaf die muur dat de eigenlijke koers begon en dat de uiteindelijke winnaar het hazenpad koos.
Een verdiende winnaar en of de val van de achtervolgers een invloed had zullen we nooit weten maar het doet ook geen afbreuk van de individuele prestatie van Gilbert.

Wat niet duidelijk is of Vlaanderen leeft voor de koers of eigenlijk leeft voor het gebeuren rond de koers. Dus het Bourgondische van eten en drinken en gedurende enkele seconden kijken en geen of amper een renner herkennen. De indruk is dat die wielerwedstrijden een dekmantel zijn om eens uit de bol te kunnen gaan. Een reden om eens goed door te drinken. Aan tentjes en eetkraampjes langs het parcours geen gebrek.

Naast de wielerwedstrijd was er ook voetbal. Een treffen tussen Oost en West Vlaanderen. Was het een voetbalwedstrijd of meer een rugby match? Op een bepaald ogenblik kreeg men meer de indruk dat ze naar de ‘poten’ stampten in plaats van naar de bal.
De veldslag had maar één overwinnaar en dat was Anderlecht want hoe meer spelers er gekwetst geraken, hoe meer dat in de kaart van Anderlecht speelt. Hoe meer Gent en Brugge vechten hoe beter voor de hond Anderlecht die met de kluif zal gaan lopen.

De uitdrukking Vlaanderen mooiste is een medaille die slechts aan de voorkant blinkt.
De helikopterbeelden tonen Vlaanderen met heel veel koterijen achter mooie huizen.
Voetballend Vlaanderen zou een feest moeten zijn maar het lijkt meer op een moderne veldslag…

Mooi is alles behalve schoon!