Zowel ik als Pumba mochten mee op een korte trip. Een uitstapje naar een kleine woning want mijn baas ging samen met zijn kinderen wat werken om de woning bewoonbaar te maken.
Zoals zoveel jongeren met een baksteen in de maag, een kleine woning aankopen en een hoop werk op de hals halen. Zoals altijd en bij nagenoeg iedereen vatten de werken klein aan en voor ze het goed en wel beseffen zitten ze met een volledige renovatie en een bouwwerf!
Zoals veelal begint het met een kleine verandering en eens begonnen blijven er nog enkel de buitenmuren rechtop staan. De ganse binnenkant vliegt in zijn blootje en kappen en breken is een noodzakelijk kwaad want ook die jonge mensen hebben behoefte aan modern wonen.

De regering die tegen elke vorm van sparen is; een lessenpakket die geen enkele politieker ooit volgde, zorgt voor kopzorgen bij de jongeren. Omdat de Wetstraat met zijn maatregelen enkel wil dat mensen investeren in risico-beleggingen stuwen jonge mensen tot aan een afgrond. Alle middelen zijn goed om de tewerkstelling te bevorderen. Zodoende maken ze wetten om mensen te verplichten meer kosten te doen dan noodzakelijk. In tegenstelling tot hun eigen gebouwen moeten de mensen isoleren tot ze geen adem meer hebben in hun huis. Dus na de isolatie is men verplicht om voor de nodige verluchting gaten te maken voor ventilatie. De te dure nutsvoorzieningen gaan die politiekers te lijf met premies en eens genoeg mensen intekenden schaffen ze de premie af. Je kan als jongere dan je haren uit je hoofd trekken omdat je weinige spaarcenten smelten als sneeuw voor de zon of je probeert de werkelijkheid te ontvluchten met een jointje.

Over de gevolgen van de roes van drugs kunnen zowel ik als Pumba nu meepraten. We hebben het aan ons lijf, voor Pumba lijfje ondervonden. Bij het verwijderen van behangpapier waren wij als hondjes heel gedienstig en naarstig. We verzamelden al wat van de muren op de grond viel en beseften te weinig dat we werden van een mogelijks toekomstige verslaving. Zoals men in bepaalde landen waar jongeren het niet breed hebben en zich drogeren met het snuiven van lijm, zo snoven we niet enkel mar likten een halve kilo lijm. Eens terug in open lucht voelden Pumba en ik wat we onder jongerenbeleid moeten verstaan. We waggelden van links naar rechts. Pumba wou elke poedel die hij zag bespringen en zijn oerinstincten als mini jachthondje kregen de bovenhand.
Gelukkig waren er geen katten of vogeltjes in de omgeving of die kleine teckel had moorden op zijn geweten. Bij mij, wellicht door mijn iets of wat grotere omvang lag het anders. Drugs het kan leuk zijn maar niet lang en helder denken is er niet meer bij. De ganse avond lag ik te liggen, sliep zoals een Doornroosje en eten kon me gestolen worden.

Na een nachtje met heel nare dromen weet ik waarom er een jongerenbeleid bestaat. Het zijn die kibbelaars in Brussel die aan de basis liggen dat jongeren op het verkeerde pad gaan.