Annemie Struyf is terug van weggeweest. Met haar nieuwe programma zocht ze het iets dichter, namelijk mensen die immigreerden naar la douce France om er la vie en roze te vinden.
Dat roze een afgebleekt rood is zal wellicht duidelijk worden. Rozengeur en maneschijn zijn begrippen die gelukkig voor ieder mens een eigen betekenis hebben.
De knetterende stem van Annemie zullen we weer vlug gewoon zijn en zullen we gewoon erbij nemen. Van Annemie zijn we het reeds gewoon dat ze rechtdoor gaat. Ze durft op de man af vragen afvuren op een voor haar directe wijze. Zoals elke straat wel een vrouw heeft die de mensen hun ‘tong’ kan ‘pellen’, zo is Annemie ook een vrouw die de interviewde spontaan laat vertellen wat ze eigenlijk voor zichzelf zouden willen houden. Annemie is zoals in de tijd van een Van Rompay die boeiend Tv bracht. Geen sensatie, geen Jambers technieken met het op zoek gaan naar de niet alledaagse mens.

Alles achterlaten kan verschillende redenen hebben. Eentje en wellicht de meest voorkomende is de vlucht. Wanneer men het in eigen land te bont maakte is uitwijken het allerlaatste om een poging te maken opnieuw te beginnen. Ook het proberen uit een depressie te geraken is dikwijls een reden om een definitieve streep onder het leven in eigen land te trekken. Verder zijn er de normalisten die zonder nadenken de sprong maken naar wat ze hopen een ander leven te hebben in een ander land. Dat landbouwers uitwijken is logisch. Velen wipten slechts over de taalgrens want ook in Wallonië is boeren een minder beslomerende bezigheid. De wetgeving past men naar de zin en niet naar de letter toe. Boeren zijn tegenwoordig bedrijfsleiders en de boer in hart en nieren, zelfs de moderne boer, leeft voor zijn dieren en teelten. Die rompslomp van administratieve verplichtingen is hun doodsteek.
De vereenvoudigde manier van werken ligt de boer beter in Frankrijk. De verkregen hulp en begeleiding van de administratie is veel menselijker. De ruimten en dus de gronden om te boeren zijn groot en er staat geen controleur op iedere hoek van het domein. Wellicht zijn de verdiensten niet hoger dan in ons land maar de kopzorgen zijn minder.

Annemie toonde in haar eerste aflevering reeds aan dat de uitgeweken landgenoten het niet doen om rijk te worden. De ingeweken nieuwe Fransen zijn op zoek naar een leven comme Dieu en France. De hoofdreden is om minder onder stress te moeten leven. Naast de arbeid de rust en kalmte te vinden die men in eigen land niet meer kan vinden.
Een groot verschil met Belgen die een ander leven gaan zoeken in Spanje. Velen vertrekken met het achterliggende idee om met hard werken rijk te worden in een zonnig land. Annemie zal wellicht dergelijke mensen in Frankrijk niet vinden. Wel hard werkende Belgen die verleven maar die meer op zoek zijn naar innerlijk geluk. Een mooi voorbeeldje dat we kennen was de Vlaamse zangeres die in Benidorm haar geluk ging zoeken. Ze zong, baatte een taverne uit, had de vlucht in eigen land genomen en kwam uiteindelijk platzak terug. Jo Leemans geraakte zelfs een beetje op de dool. Haar streek Mechelen, Willebroek was geen alternatief meer en ze verzeilde op de Zeedijk van Zeebrugge…
Dit zullen we niet horen van diegenen die naar Frankrijk trokken. Er zullen er zeker terugkeren maar de reden zal voornamelijk het gemis aan familie en vrienden zijn. Dat gevoel die ze hadden onderschat toen ze vertrokken. Een andere reden zal ziekte zijn want ons landje is een hemel op aarde als men medische zorgen nodig heeft.
Annemie liet zien dat er gelijklopende problemen zijn zoals de vluchtelingen die hier neerstrijken. Landen in een dorpje en de taal amper tot niet machtig zijn. We zullen zeker vaststellen dat onze Belgen binnen de kortste keren hun plan zullen trekken in Frans, met of zonder haar erop. Wat de Nederlander nooit kon kan de Belg wel. Hij past zich aan. De één al beter dan de andere want wanneer we het Amerikaans van Astrid hoorden dan kregen we maagkrampen.
Spijts haar stem is het leuk dat Annemie terug is. Ontspannende televisie waar we onze eigenheid in herkennen.