Amper vijf dagen in een asiel en de adoptiepapieren waren in orde. Het gaat niet over wat we dagelijks horen over de bootvluchtelingen en asielcentra maar over een asiel voor honden. Alhoewel mijn kennismaking met het asielhondje heeft gelijkaardigheden want de reu heeft volgens inlichtingen roots in het verre Afrika.
Niet dat ik ooit aan de weet zal komen of de inwijkeling per boot; al of niet een rubberen, via de Middellandse Zee naar hier kwam. Mogelijks was het met een vlucht met een goedkope luchtvaartmaatschappij
.
Er is hoe dan ook geen sprake van een gematigde of gevaarlijke vluchteling. Hondjes hebben allemaal in principe maar één God, namelijk hun baasje. Het enige is de aanpassing aan het nieuwe baasje en dat zal verlopen in verhouding dat het nieuwe baasje zich opstelt.

Of het hondje nu van Afrika, Syrië of Iran komt is enkel duidelijk aan de naam die het asielhondje vroeger kreeg. Voor mij is dit bij mijn vriendje wat onduidelijk. Wat wel duidelijk is blijkt dat buiten zindelijkheid mijn maatje weinig leerde….
Pumba reageert amper op zijn naam. Alles is uiteraard nieuw en gevallen met zijn poepke in een land van de welstand is de aanpassing niet evident. Alles, maar dan ook alles is één grote speeltuin en het is één grote ontdekkingstocht voor dat knuffeltje. Sociaal is Pumbatje in ieder geval. In zijn verleden kende hij duidelijk kindjes want die waren duidelijk liever voor hem dan de volwassen wereld. Zoals het een hond met karakter past heeft hij een gloeiende hekel aan katten en al wat pluimen heeft zijn beestjes die je best uit de buurt kan houden.

Pumba en ik hebben geen probleem met de taal. We begrijpen elkaar en lang zal het niet duren voor we samen zullen spannen om onze baasjes bij het vijfendertigste te zetten. Hij kan overal onder en ik kan overal over dus we zullen regelmatig een stapke in de wereld zetten We dronken reeds een slok, heel gezamenlijk en zonder kibbelen uit mijn kom fris kraantjeswater.

Eigenlijk heeft Pumba geluk dat hij geen adoptie kreeg in ’t Stad want die Antwerpenaars zouden constant ‘pompbak’ roepen. Die Antwerpenaars veranderen al die namen in hun dialect van de Lion King!