We herinneren ons hoe Bracke solliciteerde bij De Wever om na de uitzending een partijkaart van N-VA te mogen kopen…

Toen hadden we nog de indruk dat Bracke die solliciteerde voor een politieke job het goed meende.

Intussen bewees Bracke dat ook hij uit geen ander hout gesneden is dan zo vele poenscheppers.

De wil bij aanvang van hun politieke loopbaan is om de wereld of toch op zijn minst ons landje te veranderen in de positieve zin.

De werkelijkheid is echter dat het heel vaak na een korte periode misloopt. De goede bedoelingen vervallen in het niets door de macht die politiekers krijgen. Macht en geld zijn één. Het ene is het gevolg van het andere.

Bracke is zeer mondig en kan van zich afbijten maar hij gooide zijn eigen deur dicht toen hij tijdens de vergadering van de Gentse gemeenteraad zijn ontslag indiende bij Telenet. Nadien in het Nieuws van zijn vroegere werkgever verkondigen dat hij geen poenschepper is, heeft het omgekeerde effect.

De Wever heeft niet lang genoten van bracke die hij met open armen ontving omdat hij wist dat de man een verbitterde journalist was. De Wever kon een man als Bracke gebruiken maar gokte mis. Hij kon niet voorzien dat Bracke niet uit ideologie in de politiek stapte maar voor de poen. Bracke wist dat er naast parlementair veel meer te verdienen was met ‘steek’ sorry ‘zitpenningen’.

We moeten Siegfried echter dankbaar zijn. De gewezen journalist stak een lontje aan en de storm zal luwen maar Charel is nu ook op goede weg. De man gaf reeds toe dat er een teveel aan poltiekers is.

Het ellebogenwerk zal nog een tijdje doorgaan en het zal zeker zo geen vaart lopen dat de helft van de parlementairen zullen moeten gaan stempelen. Wel zullen er van een bepaald kleurtje nog meer hun heil zoeken in de Europese Unie….