Licht in de duisternis is een bundel van verhalen van blinden en slechtzienden. Bijwijlen wat te onrealistisch en met een teveel als happy end. Toch zullen sommige mensen moed putten over wat ze laten voorlezen…

De titel van het boek liet me herinneren na het volgen van Alloo zijn reportage met Jan Bosman. Alloo zijn wellicht nooit mijn favoriete reportagemaker worden omdat niet de mens die hij wil portretteren maar zichzelf als te belangrijk aanziet. Een interview valt of staat met de geïnterviewde. De reportage van Alloo bracht een soort licht over de Hollandse voetbalfanaat. Een Rotterdamse gozer met een eigen taaltje gespeend door zijn dialect en uitspraken die soms niet voor de kleintjes hun oren bestemt zijn
De man ademt voetbal uit en velen hebben wellicht de indruk dat hij beperkt is om enkel over voetbal te praten. Jan nam duidelijk het initiatief over het gesprek en nu weten we ook dat de man een grote interesse heeft voor wat zich aan geweld afspeelde in onze westhoek.
Amusant was ook dat hij Alloo regelmatig door zijn Rotterdams taalgebruik op het verkeerde been zette.
Wat we nu weten is dat Jan buiten zijn stokzinentje ‘weet je wel!’ en ‘moet je kijken’ een grote liefde heeft voor zijn club Feyenoord. Dat voor de man sfeer en gezelligheid primeert buiten het talent van de Nederlandse ploeg bij uitstek Ajax.
Opvallend was zijn betoog over de goden, zowel God als Allah zijn niet zijn ding omdat die niet rechtvaardig zijn. Jan blijkt ook maar een mens van vlees en bloed. Het verlies van zijn vrouw Jenny liet een grote wonde na die zelfs zijn huidige vriendin niet kan opvullen.
Zoals vele Jantjes en Pierkes is het licht in zijn duister bestaan de kleinkinderen. Niet zijn eigen kinderen maar die kindjes van zijn kinderen.

Hoe een reporter met een Jambers opleiding dan toch een mens kan boeien. Het was kiezen tussen de ‘vlam’ van Jambers die het huis bevolkte of Bosmans en omdat ik eigenlijk voor geen van beiden interesse had was ik toch tevreden dat ik lui vanuit mijn mandje de beste keuze maakte…