Artsen, chirurgen en al die mensen helpen om ziektes te overwinnen legden een eed af. Na jaren van hard studeren beoefenen een deel van die medicijnenmannen hun ‘roeping’ uit in ziekenhuizen.
In die oorden van bacteriën en menselijk leed staan ze in om het leed te verzachten, de mens gezond te maken en sommigen doen dit met hart en ziel en sommigen om hun vermogen zo groot mogelijk te krijgen.
Die ziekenhuisartsen hebben een enorme macht. Ze zijn een God op aarde. Zoals rechters beslissen ze vaak over leven en dood. De job is een roeping maar zoals zo vaak spelen er omstandigheden een niet onbelangrijke rol. Ziekenhuizen hangen ook naast de vaste inkomsten af van wat de arts ‘doneert’ van zijn ereloon. Een overeenkomst tussen ziekenhuis en arts. Door al de besparingen van onze regering begint het schoentje over de inkomsten via de erelonen van de dokters nauw te worden.
Ziekenhuizen zijn fabrieken geworden en fusioneren werd een noodzaak. Ook hoe langer hoe meer specialisatie per ziekenhuis wat toch al een beetje zorgt voor minder onderzoeken.
Opvallend zijn die grote uitbreidingen, verbouwingswerken en om de haverklap nieuwe machines. Al die en wellicht overdreven vernieuwingen gaan ten koste van het menselijke. Besparingen op; zoals in iedere fabriek, is besparen op de menselijke krachten. Gebouwen en machines kan men afschrijven maar mensen die kosten en worden duurder. Verpleging bestaat uit atleten want ze hollen van de ene patiënt naar de andere en het contact tussen patiënt en verzorging is tot het strikte minimum beperkt Een opname gaat bij de patiënt gepaard met emoties want weinigen zien die ‘fabriek’ zitten. Dikwijls is het bang afwachten op het verdict en moet de patiënt zijn gevoelens uiten aan enkelfamilie of vrienden. De verzorging staat al bij een andere patiënt voor hij zijn vrees voor het komende heeft kunnen zeggen. Zoals in een fabriek is time money maar mensen missen die nood aan een babbel. Ziekenhuizen hebben veel vrijwilligers en zelfs met die honderden vrijwillige handen blijft het roeien met veel te korte riempjes.

Stilaan heeft de mondigheid van de patiënten voor gevolg dat wantoestanden de media halen. Wat velen reeds aan de lijve ondervonden komt nu in de openbaarheid.

De ethiek van sommige chirurgen is ver te zoeken. Ontoelaatbaar en zeer grof is de patiënt net voor een operatie een papier onder de neus duwen omdat de arts het ereloon de hoogte wil injagen. Nog erger zijn toestanden waar de arts geld ‘onder’ de tafel eist of je voor de keuze plaats dat de ingreep niet zal doorgaan. Velen maakten het reeds mee en zwijgen want ze hebben God de Vader nodig of het is een ticketje enkele richting mortuarium. Kunnen we dan nog wel spreken van ethiek van de arts of mogen we spreken van oplichting?
Er moet een band van vertrouwen zijn tussen patiënt en dokter maar wanneer men slachtoffer is van poging tot oplichting dan is het vertrouwen zelfs geen wantrouwen meer.

Zijn die dokters dan emotioneel zo hard? Wat geld en verkeerde systemen tot een afgrijzend gevolg hebben…