Vlaamse Pinoccio?

De Vlaamse Pinnokkio is geen houten manneke van een schrijnwerker maar een manneke van vlees en bloed. Het betreft Kris Peeters. Een extreem lange neus heeft hij niet maar hij steekt nogal gemakkelijk zijn neus in andermans zaken.

Neem het in voorbereiding zijnde wetsvoorstel dat inspecteurs zouden mogen nagaan of men niet ten onrechte mensen niet de kans gaf om een job te krijgen. In eerste instantie zou men inderdaad deze nieuwe maatregel kunnen aanzien als een bestrijding tegen racisme. Dan denken we aan vreemde werknemers wat weeral te kort door de bocht is. Ook mensen die een blanke huidskleur, een Vlaams dialect spreken vallen onder de mogelijkheden om niet meer onder een weigering tot een job te vallen. Toch een momentje van bezinning voor Pinoccio want een werknemer heeft als democraat toch het recht om te beslissen wie hij in dienst neemt. Het is toch de werkgever die het loon betaalt en die als goede huisvader probeert zijn zaken zo goed mogelijk te runnen.
Voorkomen is beter dan genezen is een volksspreuk en het is nogal wiedes dat een werkgever zich indekt tegen mogelijke problemen en de man/vrouw met ervaring probeert altijd de meest vlotte persoon in dienst te nemen. De tijd dat men iemand weigert omdat hij ‘zwart’ is ligt al een tijdje achter ons. Taalproblemen zijn problemen, zeker als de persoon moet samenwerken met mensen die slechts één taal kennen of die contact hebben met klanten.
Het is Kris met zijn wroetende neusje enkel te doen om aan meer tewerkstellingen te geraken en dit ten koste van alles. Dat een werkgever
problemen op zijn hals kan halen is van ondergeschikt belang. Een onoverkomelijk probleem voor sommige werkgevers zal de nieuwe maatregel
niet vormen want die kennen genoeg middeltjes en hebben de centen om een grondig vooronderzoek te laten doen voor de aanwerving. Die lossen dit nu reeds op via diensten en onderlinge informele contacten.
Oude apen moet je geen smoelen leren trekken, die kennen de weg maar nieuwe minder ervaren werkgevers zullen tegen de lamp lopen.

Wat indien die controle er komt.
Dan is de volgende de verhuurders van woningen. Het is algemeen geweten en steekproeven bewezen het reeds dat de huurder met vreemde tongval moeilijk aan een huurwoning geraakt. Ook kunnen we ons de vraag stellen of al dat gemoei geen inbreuk is op de individuele vrijheid van de burger. Eigenaars met meerdere woningen krijgen weinig moeilijke huurders omdat ze de klappen van de zweep kennen en hun verhuringen uitbesteden. Anders is het wanneer een eenvoudig koppel het huisje erft van hun ouders en vooraleer één van de eigen kinderen alleen kan gaan wonen ze dit huisje willen verhuren. Die hebben geen ervaring en die mensen gaan voort op het uiterlijk van de huurder en op het vermoeden of de huurder wel elke maand zal kunnen betalen. Dus die nieuwe eigenaar zijn eerste contact met de huurder is meestal via de telefoon…

Het is begrijpelijk dat mensen soms weigeren om te verhuren om risico’s op problemen te voorkomen. Het heeft weinig met racisme te maken maar vooral om de vrees om naar de vrederechter en de advocaat te moeten lopen omdat of de werknemer niet voldoet of omdat de huurder ‘vergeet’ elke maand te betalen.
Pinoccio staat niet stil bij de gedachte dat in het geval van huren van een woning de eigenaars ook dikwijls worden bedrogen omdat anderen huren voor de wanbetaler of voor de man met een andere huidskleur. Het is een oud probleem dat Peeters er nu wil doorjagen maar zonder er eerst
ten gronde over na te denken.

Zou Kris met zijn speurneus zich niet beter inwerken in het dossier Armand Dedecker en Didier Reynders? Dit zal hij echter niet doen want hij hoorde de klokken reeds klingelen. Er is namelijk ook een hinderpaal voor die bemoeinissen. Zit de Orde van Malta er ook niet tussen bij het doorpompen van de wet die de Kazak miljoenen bezorgde?
Pinoccio is wel zo slim dat hij met zijn neus niet tegen bepaalde zuilen botst…