We waren reeds lang in verwachting en het leek meer op een ezelsdracht maar eindelijk leken de Rode Duivels het begrepen te hebben. De zwakte van de tegenstrever heeft er weinig mee te maken dat de rode
Duivels vlot scoorden. Het was namelijk de eerste keer dat de spelers een blijk van inzet gaven.
In tegenstelling tot vele voorafgaandelijke wedstrijden en zeker tegen die oefenmatch tegen de Nederlanders stonden er geen levende standbeelden op de grasmat. Er werd eindelijk bewogen zonder bal. Het statisch staan wachten tot de pas er kwam was er deze keer niet bij.
Dat de overwinning vooraf vast stond belette de spelers deze keer niet om op hun lauweren te rusten.
Het resultaat was een denderende overwinning en een overbodige vraag om de duivel van de match te kiezen. Alle spelers waren spelers van de match. Een reclame voor de sport. Een groep die zich voor elkaar inzette. Een succes dat we kennen van de hockey en waaruit blijkt dat er een enorme toevloed is van nieuwe jonge spelers. Nu maar hopen dat ze het niet vergeten tegen hun volgende wedstrijd want dit
is pas volgend jaar!
Er ontbrak slechts een kleine kers op de taart. Waarom maakte de tegenstander geen dom foutje in de kleine baklijn zodat de ouderdomsdeken Timothy geen strafschop mocht nemen. Dat had formidabel geweest om de man die zich in elke wedstrijd voor de volle 100% geeft te belonen. Wie weet mag hij nog eens meedoen en is er dan een Griek die zich geroepen voelt om 'per abuis' eventjes te blijven haken zodat Timothy een mooi afsluitertje krijgt aan zijn Rode Duivel zijn.