We kregen een weekje van nodeloos geldverspilling. De verkiezingen zijn nog twee jaar ver en toch is het spel van kiezers winnen reeds volop aan de gang. De oppositie verliet de zaal uit ongenoegen omdat ze het woord niet kregen van de voorzitter van het parlement en een dag later was het gekibbel voor het handelsakkoord rond. Jaren gingen vooraf aan besprekingen en dan komt plots uit het niets de Waal Magnette op de proppen en blokkeert gans Europa. Respect voor de man die zijn been stijf hield en dit enkel deed alleen om kiezers te winnen of overlopers aan het twijfelen te krijgen. Zelfs het Vlaams Belang toonde respect, niet voor de partij maar voor de persoon van Magnette.

Waar geen haan over kraait is dat het niks meer te maken had over de overeenkomst tussen ons land, zelfs Europa en Canada. Geen letter  veranderde aan de overeenkomst. Enkel een bijvoegsel aan het akkoord. Het oeverloos geleuter had maar één doel en dat is de Waalse kiezer opnieuw tot inzicht te krijgen om niet van partij te veranderen. Wezenlijk veranderde er niets maar beseffen we wel dat al dat geleuter geld kost. Moeten wij de parlementairen betalen opdat ze kunnen leuteren tot in het oneindige?

Er is kritiek op de hoge lonen en pensioenen van die parlementairen en wanneer we merken hoe ze hun tijd doden met urenlange onderhandelingen dan moeten we ons vragen stellen. Hebben ze niks beters te doen? Zijn er geen echte problemen?

Praatjes vullen gaatjes en dat maakten we van dichtbij mee. Naast Bourgeois voel je aan alle sprekers dat ze heel goed weten dat ze hun broek gewoon zaten te verslijten met hun discussies en dat ze evengoed hun gras hadden kunnen afrijden of ‘petatten’ hadden kunnen helpen rooien voor deze groente bevriest. Spijts het respect dat die ene man met zijn stokstijf been mag krijgen moeten we bedenken dat hij navolging zal krijgen. Gans Europa begreep niks van het halsstarrig dwars liggen van de Waal maar zoals dikwijls zal er navolging zijn. Anderen zullen proberen om al was het maar om in beeld te komen ze eens ze dwars liggen dit moeten volhouden.

Opvallend was dat bazig spleetje met eigenaardig kapsel uit het Gentse met wijnranken in toscanië die in zijn schoolengels onmiddellijk probeerde om het laken van Europa naar zich toe te trekken. Hoe de Europa-denker plots zich tegen zijn eigen land keert. In oorlogsperiode zou men dat betitelen als heulen met de vijand.

Dus binnen enkele maanden zitten we aan de bbq met Canadese ribbetjes… De Vlaamse eik zal moeten optornen tegen de Canadese esdoorn.
Gelukkig is eik een harde houtsoort en kan heel oud worden. Ook het Waalse dennenboompje blijft altijd groen en zal altijd naalden blijven hebben….