|
Of ze zijn te dom of ze willen het niet begrijpen.
Mensen die studeerden en jaren met hun neus in de boeken bladeren maar
duidelijk elk op zijn eilandje
leven. Sedert enkele jaren is of zou er begrip moeten
zijn voor euthanasie maar die paardenkoppen bezien het enkel in hun sector. Brenda Froyen bond de koe nog eens de bel aan en
een krantenkop blokletterde dat één Belg per week kiest voor euthanasie. Zowel
Froyen als Distelmans hebben het nagenoeg uitsluitend over mensen uit de
psychiatrie die de dood als de enige redding zien. Mensen die uitgedokterd
zijn en die geen heil meer zien of hadden in de kilos pillen. Wim Distelmans relativeert de 88 personen die tussen
2014 en 2015 kozen om vrijwillig uit het leven te stappen met mensen die
omkwamen in
verkeersongelukken.
Dat het steeds gaat om mensen die in de
psychiatrie terechtkwamen en in destatistieken komen komt omdat zowel Brenda en Wim
in die sector actief zijn.
Bij het ontstaan over de huidige wetgeving ging
het in eerste instantie over ongeneeslijke zieken die veel pijn hadden en
totaal geen uitzicht op nog een menswaardig leven. De stok werd in het hok
gesmeten door een veroordeelde die het niet meer zag zitten en na maanden van
discussies kwam men nooit tot een eenvormige beslissing.
Tot op heden is men er nog steeds niet uit wanneer
iemand vrij mag beslissen om waardig te sterven. Het gaat niet om die categorie van psychiatrische patiënten.
Het zou moeten gaan om iedereen.
Het gevoelige dossier is niet met een vingerknip
op te lossen maar door de stijgende aanvraag is er stilaan het besef aan het
komen dat ons land met
een probleem zit. De media vond de dood van een man die reeds 8
maanden aan het verteren was op zijn appartementje de moeite van het vermelden.
Geen haan die nu nog over het drama kraait en een besef kwam er door het
voorval niet. Geen enkele politieke partij neemt de handdoek op
om iets te doen aan de steeds groter wordende vereenzaming. Buren kennen
en bekijken elkaar niet meer. Er zullen nog mensen volgen die door de
algemene laksheid van onze maatschappij zullen liggen te verrotten.
Letterlijk liggen opteren tot de stank te erg is en iemand de politie opbelt voor
stankhinder. Hoe diep kunnen we zakken als maatschappij? Duidelijk heel
diep. Wanneer zal het besef komen dat het niet enkel de
medische zorgen zijn die mensen zowel uit de psychiatrie houden als die de
cijfers van zelfmoorden kunnen teruggedrongen worden door vooral te
luisteren naar de noden van de mens.
Het meeste resultaat boekt de verzorgende die
luistert. Niet de dokter, ·psychiater of
psycholoog want die heeft amper een kwartiertje per patiënt. Ook het plan 2020 zal geen hulp bieden aan die
stijgende groep van eenzamen.
Zelfs die huidige omas die dagelijks zorgen voor
de kleinkindjes die nog niet zindelijk zijn om naar de kleuterklas te gaan
zullen in de rij van eenzamen terechtkomen. De kinderen hebben geen
tijd meer voor de ouders en de kleinkindjes zullen dat ook niet hebben want ze
moeten vanaf hun vijfde studeren. We maken er bollebozen van maar de enige
echte bollebozen zijn die apen die zich amuseren in Planckendaele
|
