Zoals met de stakingen zouden we kunnen spreken van Waalse koppigheid. Zoals met het spoor is er bij de Walen een dwarsligger. Paul Magnette lijkt op een koppige ezel die het spoor niet wil oversteken.
Paul wil het handelsverdrag niet ondertekenen en zet daardoor de ganse Europese gemeenschap op een voorlopig zijspoor naar Canada. Of hij gelijk heeft is niet zeker maar wat wel duidelijk is blijkt dat hij een Waal pur sang is. Hij zou reeds maanden zo niet jaren de tijd gehad hebben om dwars te liggen maar veel Walen zijn een beetje ziek aan 'uitstellen' tot het allerlaatste moment.

Waarom Paul zo lang wachtte om 'neen' te zeggen tegen het verdrag kan enkel het gevolg zijn dat hij zijn dossiers stapelt tot het de hoogste tijd is om te reageren. De komende verkiezingen zullen ook wel een reden zijn want zijn partij voelt de hete lucht van de communisten. Sedert speedy Elio nog enkel baantjes in het zwembad trekt is het nu aan Paul om de socialisten te overtuigen om niet van partij te veranderen.
Door de weigering akkoord te gaan met het handelsakkoord komt het communautaire weer aan de oppervlakte. Nog wat moeilijker dan het BHV akkoord van een tijdje geleden.
De bemerking van Bourgeois dat de Walen liever wapens dan appelen en peren uitvoeren was een domme opmerking. De Vlamingen waren allen akkoord dat we onderdelen voor jachtwapens verkochten. Iedereen weet dat papier gewillig is en dat een 'kijkertje' voor op het jachtgeweer ook een totaal ander onderdeel kan zijn in de praktijk van de verzending. Wel moeten we bewondering hebben voor de moed en lef van de lastige waal. Hij is geen Don Quichote of witte ridder. Hij is een intelligent man die het recht van wat een democratie moet zijn gebruikt. bewondering moeten we hebben dat hij zowat moederziel alleen de volledige Europese gemeenschap laat voelen dat grote buitenlandse bedrijven niet die macht hebben om de ganse wereld onder druk te zetten. Paul heeft gelijk, spijts velen hem ongelijk geven, dat hij voet bij stuk blijft houden.
Ons land heeft reeds heel slechte ervaringen met multinationals die ons veel geld hebben gekost en die om nog grotere winsten te maken ons in de rug schoten. Voorbeelden zat met Renault, Ford, Fortis, Caterpillar, Sabena en nog vele anderen waarvan ING de voorlopig laatste was.

Paul blijft maar neen zeggen want zo enorm veel voeren we niet uit naar Canada en om het zoals we onze regering kennen, die altijd in cijfertjes spreekt, is de uitvoer slechts enkele procenten van de totale uitvoer. Paul, ga door met je verzet, onze Vlaamse boerkes zullen je dankbaar zijn.