|
Hoe onmenselijk kan men zijn?
Je bent nagenoeg 105 jaar maar vraagt al sedert je 102de om waardig te mogen sterven.
Niet dat je afziet door pijnen en leed maar omdat je als hulpbehoevende niet
meer kan genieten. Je hebt geen kinderen, wie je dierbaar was is er reeds
enkele jaren niet meer want de naaste familie, vrienden en kennissen zijn
gestorven. Je woont alleen en moet het doen met dagelijkse verpleging en hulp
aan huis voor boodschappen, koken en poetsen.
Je leefde gezond en was niemand ten laste. Omdat je steeds je was deed met het
gekende merk van de 'kotmadam' heb je ze op je 105de nog allemaal op een rij.
Omdat je geestelijk nog alert, attent bent sta je reeds lang op een wachtlijst
voor een RVT maar omdat de noodzaak niet groot genoeg is mag je in je
eenzaamheid in je huisje alleen blijven wonen.
Je deed een aanvraag in het ziekenhuis om waardig te mogen sterven. Lijfarts,
enkele humanisten bogen zich over je vraag en buigen zich reeds meer dan drie
jaar over je eerlijke vraag die je blijft herhalen. Zoals stokpaardjes
stokstijf staan blijven lijfarts en humanisten even stokstijf volhouden dat je
geestelijk nog te goed bent om waardig te mogen sterven.
Het kan toch niet zijn dat dit de bedoeling zou zijn geweest door de wetgeving.
De bedoeling was en is om mensen op waardige manier te helpen met hun vraag.
Zijn dan enkel pijn en ongeneeslijke ziekte de enige redenen om waardig te mogen
sterven?
Waar is de goede oude tijd toen de huisarts die zoals de thuisverpleging en thuisverzorging
weten hoe de werkelijke toestand van de persoon in kwestie is.
De goede oude tijd, dat men menselijk was en dat de dokter zijn verantwoordelijkheid
nam. Waarom moeten ze tegenwoordig beslissingen uitstellen en waarom is het
waardig sterven stilaan naar een dramatisch gebeuren aan het afglijden.
De persoon in kwestie nam reeds afscheid en heeft slechts in uitzonderlijke gevallen
de behoefte aan dat laatste glas bubbels met zijn naasten rondom zijn bed.
Sterven is voor alle omstaanders lijden en die bubbels zijn meer een vorm van
sensatie en drukdoenerij waar de persoon die gewoon wil vertrekken weinig of
niets aan heeft.
Wat willen lijfartsen en die mensen van humanistische organisaties? Dat de
persoon met nog een goede geest, zijn medicatie opspaart of nog drastischer een
fles ontstopper uitdrinkt. Wat gebeurt dan? De opgeroepen arts zal om
moeilijkheden te voorkomen het 'papierke' invullen zoals de arts van de goede
oude tijd. De vermelding zal luidden: 'natuurlijke dood'!
De verpleging en verzorging zullen er anders over denken maar zullen braafjes
zwijgen en tegen de collega's zeggen: "eindelijk, het menske is er niet
meer maar het is onmenselijk moeten vertrekken."
|
