Het zal wel aan de poging tot meer kijkers liggen, het resultaat is dat er een teveel aan onderwerpen zijn dat het programma op Eén oppervlakkig overkomt.
Die oppervlakkigheid is eigen aan ons tijdsbeeld. We mogen geen verwijten maken aan een deel van de jeugd want ook wij bezondigen ons aan het te weinig diepte geven aan ons leven.

Neem het onderwerp van ‘liefdesverdriet’. Bijna iedereen had al eens last van wat we noemen ‘ldv’ Grapjes over ledeved zijn van alle tijden. Het eerste liefdesverdriet leerden we kennen na onze eerste kalverliefde. Ontroostbaar waren we maar de wonde heelde vlug. Hoe ouder hoe meer pijn liefdesverdriet doet. Het zover drijven dat het dodelijk kan zijn is overdreven. Toch zou ik niet graag mijn brokjes delen met het aantal dat na een breuk met de geliefde het slachtoffer is van een zelfmoordpoging. Het feit dat men overhoop komt te liggen met zijn gevoelens. Een reactie die moeilijk controleerbaar is omdat men zich zwaar gekwetst voelt. Voornamelijk de pijn dat die grote liefde door de partner niet eerlijk en oprecht was. De liefde bleek uiteindelijk maar oppervlakkig te zijn geweest. Men voelt zich bekocht, misbruikt en die wonde heelt hoe ouder men is dieper. Gans anders is het liefdesverdriet bij twee oudere personen. Dan gaat het over verdriet om het gemis. Wellicht kent iedereen een koppeltje waar na het overlijden van de partner de wederhelft danig treurt dat levensmoeheid de overhand neemt. Er blijft voor de overlevende maar één ding over en dat is zijn geliefde zo vlug mogelijk willen volgen. Het leven heeft geen zin meer en dus is niet meer eten en drinken een logische reactie. Weinig dieren hebben dit zoals mensen. Weinig dierenkoppeltjes kunnen zoals sommige mensen van elkaar houden tot de dood. Dieren missen die gevoelens die eigen zouden moeten zijn aan de mens.

Moeten we zover gaan dat dit menselijke uniek is?
Neen, de mens evolueert en die liefhebbende koppeltjes worden hoe langer hoe meer de uitzondering. Een gevolg van de oppervlakkige manier van leven. Ook het individualistisch levenspatroon dat steeds sterken aan het worden is zorgt ervoor dat we elkaar vlugger kunnen missen. Velen kenden hun eerste liefdesverdriet na het achterlaten van het vakantieliefje. Vroeger schreven we nog enkele keren een briefje dat volstond met taalfouten maar tegenwoordig kan het chatten iets langer duren tot het ‘ontvrienden’!

Zou het oppervlakkig zijn dat bij liefdesverdriet men als slachtoffer op zoek gaat niet naar één maar naar meerdere vervangers? Zou het dan misschien ook het vergroten van mijn oppervlakkigheid zijn?

We zullen best de tafel afruimen en voor andere onderwerpen zorgen tegen vanavond…