Spijts mijn beperkt aantal grijze cellen maak ik me toch bedenkingen met die poging tot ontvoering in Willebroek. Voortgaande op de berichten op radio en Tv is het veertienjarige meisje een fenomeen.
Ze heeft een abnormaal fotografisch geheugen en weet de speurders details te vertellen waarvan vele onderzoekers de gave niet hebben zich deze te herinneren of zelfs op te merken.
Logisch en heel normaal is dat de ontvoerde als reactie heeft te vluchten maar voor de vlucht dergelijke massa details op te slaan is meer dan uitzonderlijk.  Mensen hebben al problemen een gezicht te memoriseren wanneer ze in paniek zijn. Laat staan dat men naast de haarsnit, sikje men ook nog de kleur van de ontvoerder zijn schoenen herinnert weet het meisje zelfs dat er een geurboompje hangt in de man zijn wagen. Vermoedelijk vertelde ze nog meer detail aan de personen waar ze de aangifte aan deed. Naast die uitzonderlijke gave van koelbloedigheid en het opmerken van details heeft de veertienjarige volgens mij ook de gave om misdaadboeken te schrijven. Het komt me voor als een fictieboek waar we het einde van het complot kunnen lezen.

Indien men de ontvoerder kan vatten dan mag het meisje fier zijn op haar gave van haar opmerkzaamheid. Minder zou zijn moest blijken dat de poging tot ontvoering uit het brein van het meisje is ontsproten omdat ze niet recht naar huis ging en ze een verhaal opdiste om zich aan de boosheid van haar ouders te onttrekken. Dan heeft het fantasierijke meisje een probleem. Haar leeftijdsgenoten, schooldirectie en onmiddellijke omgeving zullen haar een stempel geven die ze jaren zal meesleuren.

De Minister van Welzijn maakt ook een moeilijke periode door. Een achttienjarige stierf door ontbering. De jongen confronteert ons land van welzijn met onze tekortkomingen. Een openbaring naar het grote publiek waar opvoeders van instellingen reeds jaren op wijzen maar waar de overheid geen oren naar heeft. De jongen is het bewijs dat we verloren lopen in administratie en statistieken. Geplaatste jongeren zijn ook maar nummers zoals zowat alles betreft mensen. Het individualisme en het 'ik' blijken de grote boosdoener van onze huidige maatschappij. We mogen ons niet laten vangen en het verwijt aan de diensten welzijn toeschrijven. Veel jongeren die in instellingen terecht komen zijn slachtoffer van in eerste instantie de ouders. Naast jongeren die vroegtijdig wees worden zijn er nogal veel waarvan hun ouders geen verantwoordelijkheid hebben of opnemen. Ouders die niet aan kinderen zouden mogen beginnen. Verslaafde ouders of ouders die na hun scheiding hun kinderen geen toekomst meer kunnen bieden. Ouders die leven voor zichzelf en hun kinderen als last aanzien.

Na tussenkomst van een jeugdrechter die probeert de beste oplossing te zoeken voor het kind, vangen instellingen die jongeren op tot hun achttiende verjaardag.
Enkel jongeren met een uitzonderlijke wilskracht en sterk karakter hebben de kans later een normaal leven te kunnen inslaan. De ene opvoeder al meer dan de ander proberen te helpen en hen op het rechte pad te houden. Probleem is echter dat de Minister moet besparen en dat er in al die instellingen te weinig personeel is. Er is bijna een nood van een man op man begeleiding maar dat is onbetaalbaar. Vandeursen weet best waar de tekortkomingen zijn in zijn departement en zou het best anders willen maar door besparingen heeft hij geen mogelijkheden. Het medeleven van enkele mensen zorgde ervoor dat de jongen een menswaardige begrafenis kreeg. Dat de Minister niet aanwezig wou zijn op de begrafenis is terecht. De man heeft de nodige tact om zich niet te vertonen want hij is aan handen en voeten gebonden aan zowel wetgeving als in de onmogelijkheid om maatregelen te treffen naar de toekomst. Het is hard maar na de begrafenis zal alles omtrent die jongeren en de problemen van die instellingen koelen zonder blazen. Er werd een wonde bloot gemaakt en met een pleister vlug toegedekt. Het is onvoldoende om jongeren zelfstandig te leren wonen in paviljoentjes en hun dan op hun achttiende aan hun lot over te laten. Een automatische overgang naar diensten van begeleid wonen zou een eerste stap zijn. Enkel de opvoeder kent een beetje die jongere. De directeur en zijn administratie kent enkel zijn klant via zijn papierwinkel en via de nota's wanneer en hoe vaak de jongere werd doorgezonden naar een time out.  ok de jeugdrechter heeft nauwelijks of geen contact met de opvoeders die dagdagelijks omgaan met die probleemjongeren. Nooit had de jongen kunnen denken dat er zoveel volk op zijn begrafenis zou zijn. Hij heeft er ook niks aan. zoals steeds stellen we vast dat luisteren naar anderen heel belangrijk is. We blijven hard in onze conclusie. Veel te jong gestorven maar had die jongen wel een toekomst? Zou hij ooit gelukkig kunnen worden? vragen die nooit een antwoord zullen krijgen maar waarvan we inwendig weten dat het antwoord negatief zou zijn geweest. De manier van overlijden is hard en onmenselijk maar is de jongen in kwestie nu niet gelukkig dat hij rust heeft in wat voor hem een ellendig bestaan was.