Vandaag het overlijden van de grootste virtuoos van het ondergewaardeerde mondharmonicatje!94 jaar werd de man en nu missen we hem reeds. Zoals vaak komt plots het besef dat men de goede ziel te weinig in eigen land waardeerde.  Het Brusselse ketje uit de Marollen van de Hoogstraat en ’t Vossenpleintje zal een grote leegte nalaten. Niet enkel zijn muziek maar ook de man zelf. Zijn publiek de jazzliefhebbers zijn beperkt maar toch wist de man met zijn klein instrumentje iedereen te raken. Hij was een unicum in het genre en zijn melodietjes blijven zowat bij iedereen hangen. Elke begintune van Sesamstraat, Baantjer of Witse herkent men onmiddellijk. Naast de muziek die men overal in de wereld waardeerde was Jean Baptist Tielemans een zeer innemende man die altijd het ketje van Brussel bleef. Op zijn  eenvoudige manier en zonder grote woorden kon hij mensen boeien in interviews. Hij had de mogelijkheden om zich als vedette te gedragen maar zijn persoonlijkheid was zo dat hij bleef wie hij was. Zijn grote geluk was zijn muziek en het kunnen spelen samen met meesters van de jazz was zijn grootste genot. Hij was dankbaar en kon blijkbaar genieten van de kleine dingen van de wereld. Dat hij slechts op de twintigste plaats stond op de lijst van de grootste Belgen zou bij een nieuwe lijst er anders uitzien. Nu de man er niet meer is zou hij stijgen met stip!

Is Jean Baptist niet één van de zovelen die slechts na hun dood op hun waarde worden geschat? Is hij niet het toonbeeld van de grootvader of grootmoeder of een familielid of vriend die we allemaal kennen? Maken we ons allemaal niet schuldig dat we slechts na het overlijden
beseffen wat we voorgoed zullen missen?

Jazz is een genre dat niet iedereen ligt maar de eenvoud en de levensvreugde van een uitzonderlijk man raakt iedereen. Brussel verliest een monument. Een standbeeld zal de man wel krijgen of mogelijks zijn buste in de buurt van ’t Vossenpleintje. Het minste dat men kan doen voor een muzikant die men vanaf nu ten volle zal erkennen