De Spelen lopen in Rio op zijn einde en we mogen en moeten fier zijn op alle Belgische atleten.

We zagen veel emotie en zeker bij de red Lions. Ze verloren de laatste wedstrijd en het werd maar zilver. Maar zilver! Het mag geen ontgoocheling zijn. Zowel de spelers als de supporters moeten fier en trots zijn want de ploeg speelde een formidabel tornooi. Pure reclame voor teamsport. Een goede en enthousiaste groep die voor en met elkaar speelde. Triestig dat na de wedstrijd veel mensen geen zin meer hadden in een feestje in het riodorp op het strand van Oostende. Zelfs niet enkel triestig maar bekrompen om op dergelijke manier zijn ontgoocheling te uiten. Goud is inderdaad mooi maar zilver is ook prachtig en dat moet men koesteren. Dat men als speler de ontgoocheling moet verwerken is begrijpelijk maar als supporter is het zielig enkel naar het resultaat en niet naar de inzet te kijken.

We zullen wellicht op huidig aantal medailles blijven en kunnen best tevreden zijn met dit resultaat. Voor veel van onze atleten was het een eerste deelname en hopelijk is het een stimulans om verder door te gaan. Er zullen nog vele discussies volgen of ons sportbeleid voor het goede resultaat zorgde. Velen zullen zich in de debatten mengen maar weinigen zullen het hebben over de inzet en persoonlijke ingesteldheid van de sporter. Ons land is wat het onderwijs betreft geen toonvoorbeeld als het om sport gaat. Het is inderdaad kiezen voor een diploma en een goede job of kiezen voor een carrière als sporter. Buiten voetballers, wielrenner, tennissers Kan je met sport amper overleven.
Ook daar mag een supporter eens aan denken voor bijvoorbeeld de hockeyspelers. Trainen en nog eens trainen na een dagtaak kunnen weinigen volhouden.
Ons beleid zorgt er stilaan wel voor dat men het statuut van sporter kan krijgen maar rijk zal men er niet van worden en wat na je carrière? Dan moet men het nog in een gewone job waarmaken.

Tijdens en na de spelen is het roem en eer maar de mens vergeet vlug en dan moet die atleet het nog zijn verdere leven uithouden met zijn vergane glorie. Voor enkelingen is er nadien een loopbaan als trainer of begeleider maar dan moet men een braaf rustig type zijn die niet moeilijk is. We rennen zo langzaam de bestuursleden van die sportraden. Op elke foto prijken en hun onrealistische wil doordrukken. Die mannen beheren het geldkraantje van de diverse sportbonden en dus moet je braaf luisteren of je mag ophoepelen.

Vanaf komende week is het weer vier jaar trainen om dan hopelijk dezelfde resultaten te halen. Vier jaar dat de supporter lui in zijn zetel ligt te wachten tot hij voor zijn kastje nachten ligt te genieten…