|
Het is weer zo ver. De jaarlijkse kermis in
het dorp.
Lang geleden was het een heilig gebruik dat
de kinderen, de kleinkinderen met de kermis naar de grootouders gingen. Elk
jaar opnieuw en elk jaar de rundstong in maderasaus of balletjes met kriekjes!
Overvloedige koffie met taart tot ze je oren uitkwam.
Na het middagmaal deden dochters en
schoondochters de afwas terwijl de oma zich amuseerde en luisterde naar de
kleinkindjes. Na de koffie en de taart werd het wandelen tot in het dorp en
zolang de gezondheid het toeliet ging oma mee; toen ze ouder werd gaf ze haar
geldbeugel aan de oudste dochter mee zodat de kindjes een toerke op de molen
konden doen en een cola konden gaan drinken in het Oud Gemeentehuis!
Tradities verdwijnen en na het overlijden
van de grootouders is het hoe langer hoe minder een familiebijeenkomst bij de
dorpskermis.
Er staan nog steeds dezelfde kraampjes en
enkel het oliebollenkraam draait volop.
Tot twee dagen voor de opening van de
kermis en de avondmarkt met kraampjes bevolkt door nieuwe Belgen organiseren
kleine gemeenten activiteiten.
De donderdag is het koers rond de toren van
de liefhebbers en de vrijdag voor de fanfare het beste van zich geeft is er
koers van de dames.
Samen met mijn baas volg ik die dames op
hun veloke enkele toeren door onze straat.
Eigenaardig maar de commentaar van de
supporters is totaal verschillend op don- en vrijdagen. De donderdag luister ik
naar de diverse merken waarop die liefhebbers rondrijden. Elk onderdeel van de
fiets kennen de mannen met het merk en de juiste prijs
Op vrijdagen is er geen commentaar op de
fietsen maar gaat het over de dames die weliswaar iets trager rijden maar een
beoordeling krijgen over de kuiten, billen en de houding op de fiets. Wanneer
er eentje als kippetje de voorste enkele meters voorop bolt dan hoor je roepen
of ze ook een moteurke onder haar poepke heeft.
Over dat poepke heb ik persoonlijk als hond
enkele bedenkingen. Ik merk stevige onderbenen maar smalle kleine zitvlakjes en
dat moet toch zeer doen om gedurende een kleine twee uur op dat puntje van dat
zadeltje te zitten want die meiskes hebben geen grammetje vet op overschot
De meesten zijn graatmager en in zoverre
dat als die meiden ooit een boeleke krijgen dat ventje van bij de geboorte een
padvinderstalent moet hebben om het borstje te vinden. Geen sprake van pompoentjes,
meloentjes of borstjes van Erica maar het is al een succes als het maatje een mandarijntje
of clementineke is
Gedaan met de traditie dat daags na de
kermis het opnieuw rendez-vous werd om met de opa naar de jaarmarkt te trekken.
Als stadsjongetje die zijn liefde vond in
het buitenmeisje leerde men op die jaarmarkt de verschillen tussen echte
billen. Na korte tijd was duidelijk wanneer het beest een dikbil of een gewone
koe was. Na de eerste jaarmarkt rangeerde ik wanneer ik het over mijn buurvrouw
had over die dikbil want ze had een coffre fort om U tegen te zeggen. De vrouw
is er reeds jaren niet meer en gelukkig voor haar bestond het hangtoilet nog
niet want ik vrees dat de halve muur op haar donder zou zijn terechtgekomen. Op
die jaarmarkt leerde mijn schoonvader me (weliswaar te laat) dat je altijd in
de mond van de vrouw moet kijken vooraleer te trouwen. Aan de tanden van een
paard kan je namelijk de ouderdom van het dier te weten komen. Hoe groter en
duidelijker het kruis in de tanden hoe ouder
Een mens leerde tenminste nog iets tijdens
de kermis!
Spijtig verval van oude tradities. Het zal
nooit terugkomen en dat is triestig.
Het verdwijnt allemaal zachtjesaan en
ocharme voor de omas
nu ze dankzij al die kookprogrammas receptjes heeft om
groot en klein te verwennen moet ze het met opa doen en herinneringen ophalen
van de goede oude tijd
|
