De aanslagen liggen enkele maanden achter ons en het leven hernam zich zoals voorheen.
De vakantie is volop aan de gang. In de luchthaven verdringen een nog nooit gezien aantal toeristen elkaar om tijdig hun vlucht naar de zon te nemen. Huwelijksfeesten, doopfeesten volgen elkaar op en bij de minste zonnestraaltjes gaan mensen kuieren in de natuur of maken tochtjes met de fiets.

Het is echter niet voor iedereen opnieuw die mooie momenten. Iedereen nam zijn vroegere leventje terug op en staat in de conversaties wel nog even stilte aan de halte van de terreur maar dat is het dan. Het leven gaat door en dat moet ook.

Anderzijds is het met die vele nabestaanden. Die mensen staan op en gaan slapen met hun verdriet. Ook de nog vele gekwetsten die nog in het ziekenhuis liggen of toe zijn aan revalidatie sleuren zich letterlijk verder met de pijnen en lasten en de vraag WAAROM! We houden geen halt en staan niet stil aan het groot aantal familieleden en echte vrienden die sedert de aanslagen dagelijks verder moeten met de gevolgen. De debatten hoe het mogelijk is dat criminelen voor zoveel nutteloos leed
zorgen, deinen weg. We houden geen halt bij de gedachte dat we nog lange tijd in de ban van die
terreur zullen moeten leven. De mens begint zich in de situatie in te stellen. Zolang men niet zelf of één van zijn dierbaren het slachtoffer is of zal worden, genieten we gewoon verder van ons ‘luxe leventje’.

Tijdelijk stonden we stil aan de halte van ‘miserie’. Nochtans is er naast die nutteloze terreur al heel lang de halte van mensen die tot aan de verlossende dood leven met een ondraaglijk verdriet.

Waar wij bij ons feesten en genieten niet aan denken zijn die sukkelaars die alleen op de wereld leven. Die eenzamen in hun triestig huisje of appartement die aan het lot van enkele barmhartige goede zielen afhangen. Ouderen die geen of nauwelijks familie hebben of van wie de familie hen om
god welke reden dan ook dropte. Die mensen sleuren zich al jaren van de ene dag in de andere tot de dag dat door ziekte ze zich niet meer zelfstandig kunnen sleuren…. De administratie neemt dan over. Meestal via een opname in het ziekenhuis start de molen om de ‘mens’ op te bergen waar er ergens plaats is. Zonder hulp van iemand beslissen artsen en sociale diensten wat er moet gebeuren om die mens te kazerneren. Niemand bekommert zich over die eenzame. Het aftellen tot de verlossing kan beginnen zodra er een opname viel. Letterlijk een nummer is men en alle beslissingen gebeuren boven het hoofd van hij of zij die alleen staan.

Dagelijks lopen we voorbij vele haltes en spijts alle materialen tegen vandalisme worden haltes vernield… Identiek voor diegenen die leven met en in miserie. Ze leven of moeten overleven in die halte tot die laatste bus eraan komt voor het laatste ritje om in alle stilte te verdwijnen…