Amper twee generaties geleden hadden we in onze regionen de grote W.O. II. We moeten beseffen dat we nu ook in een oorlog zitten. Een gans andere oorlog, een soort virtuele oorlog. Onrealistisch omdat we de vijand weten maar niet kennen en ons nauwelijks kunnen verdedigen. In naam van de profeet moorden criminelen. Begrijpen doen we het niet maar er vallen veel onschuldige mensen op een gruwelijke wijze. Waar zijn we veilig? Nergens want de mens heeft dankzij zijn explodeerde kennis zijn wereld om zeep gekregen. We zorgden en zorgen voor een enorme berg gevaarlijk afval, vervuilen onze mooie aardkluit en vernietigen ons eigen stelselmatig maar met één zekerheid dat het binnen afzienbare tijd een dode planeet zal worden…

Met aanslagen in Parijs, Zaventem, Brussel, Nice en nu in Duitsland werd het almaar duidelijker dat we slachtoffer zijn van een oorlog van criminelen. Toeristen uit Hongkong werden bewerkt met een hakbijl en een mens. Slachtoffers die totaal niks te maken hebben met het feit dat ze niet geloven in een godsdienst van de profeet. Het is thans ook duidelijk geworden dat ons land leeft in een sfeer van paniek. Een Iranees student die een studie deed om na te gaan of stralingen van Gsm’s en televisie negatieve invloeden hebben werd het voorwerp van een grootscheepse actie. De man gedroeg zich voor zijn onderzoek op een abnormale wijze en de veiligheidsdiensten namen geen risico. De media deed er schalks over dat het vier uur duurde vooraleer het duidelijk werd dat de
man niks verkeerd deed. De man zal wellicht nooit beseffen dat hij door het oog van een naald kroop want hadden de feiten zich voorgedaan in Amerika dan was hij koelbloedig doodgeschoten….
Enkelingen met slechte bedoelingen begonnen een oorlog die kan uitgroeien tot een wereldoorlog. Waarom en voor wat? Enkel voor de macht van een paar doorgeslagen misdadigers.

Beseffen we goed de woorden van onze Koning die in zijn speech het had over ‘vertrouwen’?
Hoe kunnen we vertrouwen hebben in een periode dat alles misloopt? Naast de terreur leven we in een tijd van de grootste onzekerheid. Vooruitkijken naar de toekomst is mooi maar onrealistisch want geen mens heeft vertrouwen in de toekomst. Het is niet enkel de oorlog tegen de nagenoeg ongrijpbare vijand maar ook de teleurstelling in de evolutie van ons landje. Jongeren zijn werk onzeker en de voorgestelde maatregelen zijn één grote warboel en oneerlijk.

Er is maar één zekerheid en dat is het vertrouwen dat we hebben in onze trouwe viervoeter. Die is trouw en vertrouwbaar. Wat brokjes voedsel, een kommetje water en de viervoeter schenkt je in ruil zijn volste vertrouwen… Nationale feestdag, we zullen indien alles vlot en zonder tegenslagen verliep een klein beetje en tijdelijk vertrouwen hebben. We blijven ons waardig gedragen maar voor hoeveel feestdagen nog?