De timing van de geboorte van Jan Baekelandts zijn dochtertje is geen voorbeeld van juiste kansberekening! Hij had in de leerschool van leerkrachten moeten gaan. Vrouwelijke leerkrachten hebben er een handje van weg om hun kindjes te kopen op het juiste moment. Einde bevallingsverlof net voor de grote vakantie! Het voordeel van een collega wiskunde te hebben die
het allemaal precies kan uitrekenen.

Naast de koers zullen we nu commentaar krijgen over de handel en wandel van de nieuwbakken papa. De renner besliste om op zijn veloke te blijven rijden terwijl zijn vrouw alle pijnen en smarten bij het 'kopen' alleen mag dragen. De morele hulp is er niet geweest voor het dochtertje. Neen, Jan probeerde tijdens de bevalling niet van de weg te waaien richting Montpellier. Doe het maar als vader, je gedachten en concentratie op de gevaarlijke route te houden en gelijktijdig aan je vrouw en toekomstig kindje te denken. Iedereen zal stilstaan en medelijden hebben met de mama maar dat de papa intussen zijn leven riskeert om geld in het bakske te krijgen, daar staat niemand bij stil.

Sommigen zullen er een drama van maken maar ze vergeten wat onze grootouders meemaakten.. Oma en opa hadden tijdens de oorlog enkel een hooizolder, een korte 'wip' tussen het oorlogsgeweld en veel oma's stonden er alleen voor want manlief was zijn land aan het verdedigen. Jantje moet amper een paar dagen wachten tot de eerstvolgende rustdag en dan ziet hij zijn boeleke.
Wat is de grootste ramp? Niet aanwezig zijn op het moment van de geboorte of enkele plaatsen zakken in het klassement en wie weet zelfs een ritoverwinning aan je neus zien voorbijgaan?

Hopelijk stelt de verslaggever weer niet van die domme vragen zoals na de aankomst en uitslag na het bezoek in de radiologiewagen bij Jurgen VDB. Arme Jurgen kletste voor de zoveelste keer door een domme val tegen het asfalt en brak zijn schouder. Nog maar eens mag hij de tour verlaten. Jurgen kan misschien eens binnenwippen bij het dochtertje van Jan! De ronde laat de kijker op enkele minuten de euforie van de overwinnaar aflossen met de grote ontgoocheling van de renner die uit de wedstrijd moet verdwijnen. Dat schepje erbovenop om de gevallen sukkelaar een micro onder zijn neus te duwen is niet nodig.  De flinterdunne lijn tussen bericht en sensatie bleek heel dun te zijn. Geef mij maar de beelden zonder woorden of commentaar van een vader die zijn zoon een rit ziet winnen. Men maakt toch ook geen beeldjes hoe de papa het kindje maakte maar enkel de
beelden van het resultaat!