Belgen zijn ‘twijfelaars’!

Na de wedstrijd tegen Italië twijfelden reeds veel landgenoten voor een goede afloop van de eerste ronde van het E.K.!

Na de mooie en ruime zege tegen Ierland is er van twijfel geen sprake meer. Na de twijfel komt de euforie.

Hoe komt dit toch?

De reden is eenvoudig. Eventjes teruggaan in de tijd en de logica van de geschiedenis zal het duidelijk maken.

Eind jaren 1800, begin jaren 1900 sliepen onze grootouders en overgrootouders in een bed dat men ‘twijfelaar’ noemde. Rijke mensen hadden eenpersoonsbedjes voor de kinderen en grote normale bedden voor zichzelf. Het merendeel had echter als koppel maar een ‘twijfelaar’.Een bed van 1m40 breed. De woningen van de gewone man waren klein in die tijd en men sliep op wat ze noemden de ‘voute’. Het slaapkamertje lag naast de woonruimte of naast bij iets welstellender de ‘zondagskamer’. Om te ‘voute’ te betreden moest je enkele trapjes op, het kamertje had een kleine en smalle deur. In de hoek van het kamertje stond de twijfelaar. Soms ook nog met een gordijn ervoor of afgewerkt met een houten wand en dat noemde men dan een alkloof. Op die twijfelaar lag een meestal wollen matras waar je na een tijdje gewoon in verdween als je erop ging liggen. De moeder de vrouw had niet zelden een ‘coffre fort’ die kon tellen. Er bestond dan ook de uitspraak: ‘op Marie haar gat kan je kaarten’! Onder die matras lag een ‘ressortbak’. De voorloper van de huidige lattenbodem moest om de paar jaren opnieuw opgespannen worden. Een helse karwei want die veren werden met koorden op een bepaalde manier en in een welbepaalde structuur vastgesjord. Diezelfde technieken vond men terug in de zetels van de duurdere salons, zelfs tot heden bestaan nog dergelijke zetels. Ieder dorp had wel ergens een specialist die ‘ressortbakken’ kon opspannen. Het was een heuse karwei die niet in een handomdraai klaar was. Die ‘twijfelaar’ zorgde voor veel positieve zaken.

Er bestaat geen wetenschappelijk bewijs en statistieken waren nog niet uitgevonden maar een vergelijking van de vroegere en huidige gang van zaken zal het duidelijk maken.

Dat koppeltje van vroeger maakte zoals nu ook al eens ambras. Herbergen en/of kroegen bestonden toen ook al. De man bleef dus ook toen al eens plakken om nog te zwijgen dat hij al eens scheef liep. Zowel letterlijk als figuurlijk.

Een logeerkamer bestond niet in het werkmanshuisje en dus na een klinkende ruzie moest het koppel sowieso samen in die ‘twijfelaar’. Wellicht kreeg je bij je huwelijk van vader of moeder te horen: ‘als jullie ruzie hebben, moet je dit uitpraten voor je gaat slapen…’

Inderdaad, dat staat niet letterlijk in de boekjes geschiedenis maar ouders zeiden dit tegen hun kinderen omdat ze ervaringsdeskundigen waren. We zullen ze maar Nanten en Kalle noemen omdat ik geen miserie wil, kenden de klappen van de zweep. Een potje ambras en dan samen in de twijfelaar. Allebei nog kwaad door de woordenwisseling maar dat ‘twijfelaarke’ was danig smal dat je willens nillens tegen elkaar lag. Later sprak men van lepeltje lepeltje liggen maar vooraf was het kont tegen komt tot één van beiden zich toch draaide. Het resultaat van dat ‘twijfelaardje’ is dat jij en ik nu rondlopen. Wij zijn de nazaten van het kleine bed van vroeger.

Er is wellicht nog een reden waarom de Belgische supporter nog steeds vlug twijfelt…

Ook uit mijn geschiedenisboekje leerde ik dat wijlen onze grootouders twijfels hadden of ze wel zoveel kindjes wilden. Maar het was toen zoals nu met onze supporters. Na de twijfel en door de inzet en het aanvallende liefdesspel van overgrootvader volgde zoals bij elk doelpunt de euforie…

Voor de ouders van toen bestond de twijfel of ze al die mondjes wel zouden kunnen voeden. Voor de Nationale ploeg is er de twijfel of ze hun niveau zullen kunnen aanhouden….

De geschiedenis zal het binnen enkele jaren uitwijzen. Hopelijk zijn jij en ik er dan nog om ons geschiedenisboekje verder aan te vullen.