Het woord verbroedering hoor je niet vaak. Het klinkt een beetje als iets van toen. Steden verbroederden veelvuldig in de jaren ‘80 met Duitse steden. De Duitse stad werd dan een zusterstad en jaarlijks verbroederden dan verenigingen van allerlei pluimage. In de jaren ’70 was algemene amnestie de slogan om het oorlogsverleden op een meer menswaardige manier te herdenken.

Als hond was ik aanwezig op een verbroedering. Niet als mascotte maar als toeschouwer.

Een verbroedering tussen schuttersverenigingen. Het heeft iets nostalgisch en een beeld naar een tijd dat pijl en boog veel meer waren dan louter het doel om de vijand te bekampen.

Een verbroedering van verschillende clubs met elk hun eigen discipline. Voor niet schutters een kluwen van wie schiet er met wat.

De ene schiet met gewone boog en pijlen, de andere met katrolbogen en nog anderen met kruisbogen. Een voornamelijk mannenwereldje want vrouwelijke schutters lopen er niet zoveel tussen. Of bij vrouwen hun voorkant een hinder voor de sport is werd me niet duidelijk. Als viervoeter is het ook geen sinecure om de wedstrijden te volgen.

Honden hebben niet bepaald een goed verzicht en de mens kan duidelijk veel verder zien dan ik. De ene heeft een goed ontwikkelt reukorgaan en de andere ziet het dan weer beter op afstand.

Het doel op 18meter, op 30meter en voor de echte cracks op 60meter. Dan komt daarbij de grote van het doel. Hoe straffer de schutter hoe kleiner het doel.

De pijl na het schot volgen is zoals ik achter een haas loop. Die haas is veel te vlug en die pijl is nog vlugger. Of de schutter het doel raakt kan ik al helemaal niet zien. Alle pijlen vliegen volgens mij in de brousse maar mijn gehoor is gelukkig goed genoeg dat ik wist dat ik mijn flaporen moest omhoog klappen als ik de harde knal in het doel hoorde.

De trekkracht hangt af van het aantal pond waarmee men de pijl afvuurt. Hoe meer ponden hoe sneller de pijl richting doel gaat en hoe harder de inslag.

Wijzer werd ik van die straffe gasten niet. Bewondering daarentegen heb ik wel en niet onbelangrijk is dat ik altijd achter die schutters blijf. Stel je voor dat ik tussen doel en schutter trippel en er zo’n pijltje de juiste richting mist. Van voor erin en vanachter eruit. Los door mijn gestroomlijnde sexy body zou het zeker zijn.

Dat mannen even fier waren en zijn bewijzen de schutters door hun kledij. Mooi en volgens aloude traditie met respect voor de gilde van toen. Na het schieten waarbij ik leerde dat een goede blik, vaste hand en zelfzekerheid prioriteiten zijn van de sport merkte ik dat ook naast hun sport ze met diezelfde vaste hand, diezelfde zekerheid en dezelfde standvastigheid hun drankje naar de mond brengen. Schutters moeten al van oudsher ook de liefde voor eten en drinken hebben leren waarderen. Stoere mannen die naast het schieten op doel ook een doel hebben om als broeders met elkaar om te gaan.

Ze zijn echter te proper. Is het om hun kledij mooi te houden of niet, voor mij een ramp want die mannen morsen te weinig. Niks maar dan ook niks viel er voor mij te rapen.

Reeds een week alle dagen voetbal en alle dagen een teveel aan dronken mannen op TV. Alle dagen gevechten tussen zogezegde sportliefhebbers. Wat een ontspanning en opluchting om op een rustige manier schutters en supporters te zien verbroederen.

Weliswaar geen rondvliegende pita’s, bakjes frieten en hamburgers maar eigenlijk voor mij een ‘feest’ voor mijn lijn.

Ik voelde me, spijts mijn te weinig kennis over de verschillende disciplines als een bevoorrechte toeschouwer.

Verbroederingen, laat ze niet verloren gaan. Het is zoals geschiedenis. Je leert er veel van en geschiedenis stopt nooit…wat mij niet duidelijk werd en ik in het ongewisse laat is of die schutters iets van Amor of Cupido hebben. Ze kunnen in ieder geval hun pijlen goed richten en voor de dames is dat een niet te verwaarlozen onderdeel van het leven.