De bedoeling van Vandeursen zou moeten zijn om deuren te openen maar eind september komt er een vervolg op zijn plan 2020! Graag zou ik de man willen uitnodigen om eens een weekje bij mij in te trekken. De man heeft daarvoor de tijd niet maar 24u zou moeten kunnen. Hij zou meer aan te weet komen dan met zijn ganse horde hoogbegaafden die niet in maar naast de maatschappij leven. De praktijk is totaal anders dan wat die universitairen leerden uit hun cursussen.

Globale maatregelen voor Jan en alleman gaan niet lukken. Men vertrekt van een onjuiste basis en zoals bij elke sport zijn ‘fundamentals’ essentieel om succes te boeken.
Veldwerkers die dagelijks in praktijk omgaan met de mensen in ‘nood’ zijn diegenen waar hij naar moet luisteren.

In ons land zijn we wellicht bij de koplopers (naast landen zoals Nederland) in de hulp en ondersteuning van behoeftigen. Wellicht staan we ook bovenaan wat betreft het aantal RVT’s, service flats en Vzw’s voor opvang van bejaarden en mensen met beperking.

Mooi en goed en in vergelijking met Afrikaanse landen zijn we onklopbaar.

Waar men niet bij stilstaat, is hoe het komt dat we zoveel RVT’s en instellingen nodig hebben. Veroudering en vergrijzing zijn niet de enige reden.
Onze cultuur is anders dan in Zuiderse landen en zeker in landen met een andere cultuur. We zijn niet meer zoals onze ouders, grootouders. Die zorgden eerst voor hun kindjes en later voor hun ouders. Dit kan niet meer. Er is de zorg voor de eigen kinderen en dan de zorg voor de kleinkindjes. De huidige ouders werken met twee, moeten hoe langer hoe meer werken om de luxe waar ze mee groot werden te kunnen behouden en dus worden hun ouders fulltime babysit!
De naschoolse opvang is duur en de lessen zijn soms reeds gedaan om 15u30! Oma en opa moeten hun dag indelen tussen opvang en hun boodschappen doen. Er blijft geen tijd over om voor die oudjes te zorgen. Zolang ze met twee zijn steunen ze elkaar maar zodra er eentje wegvalt, is de overblijver een
eenzame toekomst beschoren. Het ogenblik is aangebroken om beroepshulp in te schakelen. Dankzij
thuisverpleging, thuiszorg is een kleine tijd van de eenzaamheid onderbroken. Voldoet die zorg in eigen omgeving niet meer dan rest het RVT. Kinderen moeten soms een beetje geldelijk helpen maar voor hun gemoedsrust komt dit goed uit. Oma of opa heeft dagelijks verzorging en is in goede handen en niet eenzaam!
Dit idee is niet de werkelijkheid voor veel oudjes. Ze missen hun eigen kring en het wekelijks, twee wekelijks of maandelijks bezoekje is een pleister op een wonde die nooit zal helen.

Dan zijn er die mensen met beperkingen. Al dan niet alleenstaanden, al dan niet in een instelling of met begeleid wonen. Geen woord van kritiek op de welzijnswerkers die roeien met heel korte riempjes. Die werkers zijn van inborst sociale mensen en hoopten op een job waar ze iets konden betekenen. Door al de besparingen is de praktijk een job zonder toekomst want velen hadden in tien jaar meer dan dertig werkgevers.
Van de ene korte job naar de andere. Probeer dan maar eens plezier in je werk te vinden of een toekomst op te bouwen.

Het is hopen dat de deur zal opengaan en niet op een kiertje zal blijven staan. Indien het plan niet zou deugen dan blijft er maar één hoop over. Laat dan God Allah, Boeddha en al die andere goeden die eenzamen en alleenstaanden zachtjes zonder pijn en leed inslapen. Verplicht die mensen niet dat ze als enige redding moeten hopen op een Dillemans om deze aardbol waardig te verlaten......