Na de reportages in de gevangenissen en bij de wegpolitie zit Alloo al meer op zijn plaats in de psychiatrie.

Voorlopig breekt hij het personeel en de werkwijze van de instellingen nog niet af. De toegang tot gevangenissen zou hij wellicht niet meer krijgen vrees ik en ook mensen van de politie staan wellicht niet meer te dringen om hem mee te nemen.

Het doorboren van het taboe op al wat betrekking heeft met psychiatrie is positief en toch heb ik weer mijn twijfels op de manier dat de reporter werkt. Het zit bij hem ingebakken dat hij zijn denken in de mond van de geïnterviewde legt.

Opvallend maar heel normaal is het meisje dat therapie met paarden krijgt. Dieren hebben een apart zintuig om mensen aan te voelen. Zou het kunnen dat een dier gevoelens van een ander ‘dier’’; in casu de mens, aanvoelt?

Wie is dan de intelligente, mens of dier?

Elke dierenliefhebber weet dat wanneer hij slecht in zijn vel zit, pijn heeft of verdriet zijn hond dit aanvoelt en het baasje wil troosten door nog aanhankelijker te zijn dan anders. Wat is de reden dat een hond spontaan kwispelt naar de ene persoon terwijl hij een andere persoon negeert?

Ook bij paarden is dit zo. Het is het paard dat beslist of hij zijn ruiter plezier aan hem of haar zal gunnen of dat hij die ruiter van zijn rug zal gooien.

Sollitaire dieren zoals poezen zitten anders in elkaar. Sommigen katjes kunnen ook heel lief op de schoot liggen maar wanneer ze geen zin hebben dan zijn ze weg.

Succes met dierentherapie kan je maar hebben door gebruik van dieren die in groep of roedels leven in de vrije natuur. De gevoelens bij dieren zijn instincten die bepalen of het gaat klikken of niet.

Spijtig dat mensen dat instinct niet hebben. Huwelijken die gedoemd zijn tot mislukken zouden minder voorvallen. Samenwonen en naast elkaar leven zou veel minder voorkomen.

Waar de reporter niet eens op let is het continue praten van de patiënte met het dier… Hij merkt wel op dat het meisje eens ze met het paard bezig is minder stottert en veel vlotter praat. Voor Alloo is het natuurlijk niet zo interessant want aan een paard kan hij niks vragen…

Zijn interesse gaat duidelijk meer naar Evelyne, die praat gemakkelijk. Haar kan hij meer woorden in de mond leggen en ik vrees dat het kindje van de Jambers weer in een vorm van sensatie zal vallen. De kijkcijfers zullen zoals in de tijd van Jambers weer de doorslag geven.

Het idee om het taboe rond die patiënten te doorbreken is een prachtig idee. De bedoeling zou echter moeten zijn om de vinger op een grote wonde te leggen. Namelijk personeelstekort en te weinig tijd per patiënt. Voor sommige van die zieke mensen is er of tijdelijk of voor lange tijd een één op één bezetting nodig. Groepsgesprekken hebben een kleine invloed op de patiënt maar de zieke persoon heeft in eerste instantie nood aan een luisterend oor. Wellicht komt er nog aan bod dat de nachten worden gedaan door één persoon per afdeling!

Mogelijks komt er nog aan bod dat men al die patiënten drogeert met medicatie. Steenrijk worden apothekers die mogen leveren aan die instellingen… er was reeds één man die zei dat hij dertig pillen per dag moet slikken.

Zoiets moet een belletje laten rinkelen bij de reportagemaker. Hij moet na twee afleveringen reeds opgemerkt hebben dat er te weinig begeleiding is. Dat het personeel moet roeien in goede accommodatie maar met veel te korte riempjes.

Er zal nog zeker een psychiater of dokter aansnijden dat er gebrek aan middelen is. Dat klopt ook maar de middelen gebruiken de instellingen om het onroerende goed van de instelling te vergroten.

Alloo zou meer aandacht moeten hebben voor het enorme personeelstekort aan de kaak te stellen in plaats van te liggen vissen naar die drie stemmen in het hoofd van Evelyne. De kijker heeft buiten de sensatie niks aan de ziekte van het meisje. Het is erg en triestig dat ze op die manier door het leven moet maar veel belangrijker is dat ze geholpen kan worden en dit kan enkel door intensiever met haar bezig te zijn door therapie.

Alloo laat zich altijd meeslepen door de persoon zonder tot de eigenlijke kern te gaan.

Het verwonderde me met zijn reportage met gedetineerden dat ze hem nooit een pak slaag gaven, dat gevangenispersoneel hem niet opsloot en ook nu vrees ik stilaan dat hij op het einde van zijn serie weer de deur zal gewezen worden.

In plaats van een duidelijke aanklacht over tekorten in de verzorging zullen de reportages in een lade terecht komen en wie weet herhaalt hij tien jaar later zijn huidige reportages niet…

Moeten patiënten zolang wachten tot men hen opnieuw laten zien in nog exact dezelfde toestand?

Geef dezelfde reportageopdracht aan Martin Heylen en die man zal je amper horen. Wel zullen de beelden en uitleg een veel grotere impact hebben.

Sorry, voor de reporter maar ik ben maar een roedeldier en mijn pluimstaart kwispelt meer voor Heylen dan voor Alloo!