Gelukkig zijn er ook nog de service clubs die zorgen voor maaltijden met feestelijk tintje voor de alleenstaanden. Een initiatief dat ze reeds jaren volhouden.

Gelegenheidskoks zetten hun beste beentje voor om boven hun capaciteiten maaltijden te bereiden en het lukt ze voortreffelijk.

Met man en macht voeren die vrijwilligers de maaltijden rond. De alleenstaande is dankbaar en toch is er een probleem.

Die maaltijd is een goed idee en een aangenaam geschenk maar die vrijwilliger moet danig veel leveringen doen dat hij slechts enkele minuten bij de alleenstaande kan zijn.

Na het vertrek zit de man/vrouw aan haar tafeltje. De radio speelt meestal zacht of de TV speelt op de achtergrond. De eenzame neemt een hap en het is lekker, uiterst lekker en toch vlot het slikken niet zo goed. De moed of wat men in de volksmond de courage noemt is weg. Het is dan ook niet zelden dat hun troost, het huisdier, mee tafelt van het lekkere eten.

Een algemene oplossing voor het probleem van de eenzamen bestaat niet. Niet iedereen kan vrijwilliger worden en het mag en kan ook niet de bedoeling zijn dat die vrijwilliger zijn eigen gezin moet achterlaten om dienstvaardig te zijn.

Een deelse oplossing zou zijn dat alleenstaande die kinderen hebben toch door hun eigen bloed en vlees op dagen en perioden dat ze het moeilijk hebben iets of wat van liefde teruggeven aan vader of moeder!

De individualistische wereld waarin we leven is een gevolg van de manier waarop velen hun kindjes een teveel aan welstand gaven. De verkregen luxe vonden ze gewoon en normaal en de ouders zijn het slachtoffer van het egoïstische denken van hun kinderen. Die ‘oudjes’ zijn een blok aan hun been. Ze zijn er nog maar sommigen weten dat de enige belangstelling van hun kinderen is wat er nog zal overblijven na hun dood!

Een positieve vernieuwing zal starten in april voor sommige alleenstaande psychiatrische patiënten. Een vorm van zelfstandig wonen en toch een begeleiding waar die mensen steun aan hebben.

Het is een proefproject doch het idee zou men moeten doortrekken naar iedere wijk waar veel alleenstaanden wonen. De oudere bevolking groeit gestaag en er is meer dan nood aan de mogelijkheid om die mensen uit hun eenzaamheid te halen. Een lokaal waar steeds iemand is waar men eens tegen kan praten, waar men een kop koffie kan drinken en contact hebben met lotgenoten.

Wanneer eigen kinderen, familie of kennissen het niet inzien dat de eenzame die moet praten tegen muren of tegen een foto op de schouw niet beseffen dat dit zielig en onmenselijk is, dan moet onze overheid helpen.

Ook mag het onderwijs en de sociale media de laksheid en onverschilligheid bij sommigen aan de kaak stellen.

Wij, huisdieren (zelfs het katje) doen aan opvang maar ook wij kunnen niet alles!