Geen verrassingen bij de verkiezing van de sportman en sportvrouw van het jaar.
Een kleine domper was dat noch Kevin, noch Delphine aanwezig waren. De voetballist kreeg geen toelating van zijn Club om eens over en weer te vliegen. Onze bokster wilde niet voor een tweede keer in twee jaar afgaan en was op het moment van de uitreiking aan liefdadigheid aan het doen. De bokssport kan op weinig affectie rekenen bij het grote publiek en velen zullen ook de koppigheid van de kampioene niet begrijpen. Voor de enen zal ze gelijk hebben gehad en voor anderen zal de bokssport zeker geen meer appreciatie krijgen door haar houding.
De gulden middenweg ligt zoals zo dikwijls ergens tussenin. De organisatoren hadden misschien beter daags voor de uitreiking haar een belletje kunnen geven dat ze dit jaar wel degelijk de eerste is en mogelijks had de bokster eens een klopke tegen haar voorhoofd gegeven en toch haar prijs in ontvangst gaan nemen.

De verkiezing van Heintje de trainer van Gent is mooi en terecht. Het is niet de eerste keer dat we de man moeten waarderen over zijn reacties op de hem toebedeelde lofbetuigingen. Het komt in ieder geval geloofwaardig over hoe hij altijd relativeert en met beide voeten op de grond blijft staan. Of het nu uit het putteke van zijn ‘herte’ komt of niet, het klopt dat veel mensen in het dagelijkse leven goede trainers zijn. Terecht verwijst hij naar mensen die zich ten volle inzetten om slachtoffers van ongevallen weten te motiveren en elementaire zaken opnieuw aanleren. Revalidatie is iets van lange duur en het is uiterst belangrijk dat er bij die revalidatie iemand staat die motiveert, die de herstellende kan aanzetten om telkenmale dat kleine stapje vooruit te zetten. Meestal staan enkel de patiënt en zijn naaste omgeving erbij stil dat het dankzij de steun en hulp van de coach is dat er vooruitgang komt in de herstelling van de revalidant.

Mooi zijn de verschillende manieren van het beleven van het ontvangen van titels bij sporters.
Het stemt tot nadenken wanneer we een emotionele Marieke zien. Zowel Delphine als Marieke zijn harde vrouwen. Delphine klopt er letterlijk op en Marieke Duwt haar ‘Ferrari’ tot bloedens toe vooruit. Geen van beiden komen oppervlakkig bekeken tot een toonbeeld van al wat vrouwelijk is in het typische beeld over vrouwen. Voor velen gedragen ze zich te weinig vrouwelijk. Dit klopt niet met wat velen te oppervlakkig zien. Beiden hebben een gevoeligheid wat vrouwen mooi maakt. De ware natuur komt bij hen boven als ze het emotioneel moeilijk krijgen. Dan zijn ze oprecht en moeten we hen naast hun sportieve talenten bewonderen voor wat ze als gewone sterveling zijn. Gewoon kwetsbaar zoals iedereen en zonder een façade die ze kunstmatig opbouwden naar hun omgeving.

Ook mooi en eerlijk was de Brugs/Bulgaarse discuswerper die heel tevreden was met zijn tweede plaats als sportman van het jaar. Hij won zilver en voor hem was de tweede plaats ook zilver en een terechte beslissing.

Leuk is dat buiten Kevin Debruyne de winnaars, want eigenlijk zijn er niet echte verliezers bij dergelijke verkiezingen, individuele sporters de hoofdrol speelden. Een individuele sporter moet zijn prestatie leveren zonder hulp van een ploeg. Dit is zwaarder en de verdienste moeten we hoger inschatten. Buiten het gevecht met de tegenstrevers is er ook het gevecht met zichzelf. Iedere sporter heeft tegenwoordig hulp van een club, een trainer doch hij of zij moeten zich in eigen persoon waarmaken. De huldiging van Jean Marie voor zijn dertig jaar lange loopbaan als tafeltennisser was terecht. Volgend jaar zal Sven Nys aan de beurt zijn!

Voor mij mag er ook een jaarlijkse uitreiking zijn voor mijn collega’s die sporters vanonder de lawines haalt, de honden die gewonden zoeken onder het puin van ingestorte woningen, honden die vermisten zoeken en zelfs van honden die dagelijks bijstand leveren aan mensen met beperkingen. In mijn euforie voor mijn soortgenoten mag er zelfs een prijs zijn voor de beste drughond, de beste hond in het zoeken naar wapens of ontplofbare materialen. Waarom zelfs geen prijs voor het lieve hondje dat zijn tanden grondig zette in de bil van een ‘stoute mijnheer’?