We naderen het jaareinde. Dikke kousen moeten we niet aandoen want de winter laat het afweten. Er is reeds lichte paniek in Alpen want om ski's aan te binden moet men heel hoog klimmen.
In eigen land mogen we met Kerstmis na de buche nog ons gras afdoen en 2016 zal op de plantjes zware druk uitoefenen. Al wat nu staat te bloeien heeft grote kans om in de komende maanden te sneuvelen.

Voor alleenstaanden en eenzamen is het niet aftellen tot de feestdagen maar aftellen tot die periode voorbij is. De slogan 'nodig een eenzame uit' is nog van toepassing en sedert de omwenteling van Vandeursen is de leuze meer dan een noodzaak. Mensen zo lang mogelijk in hun eigen omgeving laten wonen is een prachtig idee maar de ondersteuning voor die mensen moet eens grondig worden herbekeken. Service clubs verdelen hun giften tussen de authentieke en de toekomstige Belgen.
Er is reeds jaren het probleem dat de fierheid van de Belg deze belemmert dat hij deelneemt aan initiatieven om op feestdagen de eenzaamheid te doorbreken. Jo heeft ook nog niet door dat een grote categorie van alleenstaanden en eenzamen de mogelijkheden niet heeft en dat de ondersteuning hen niet tot in de centra brengt om een maaltijd of gezellige namiddag te hebben.

Het is natuurlijk eenvoudiger om een groep die in een opvangcentrum leeft te bereiken en die mensen een Kerstmis en Nieuwjaar te bezorgen. Daar is niks mis mee en voor de echte vluchtelingen uit oorlogsgebied is het een pleister op de wonde die dagelijks gaapt over de vrees hoe het gaat met de dierbaren die ze achterlieten.
Anders is het voor die groep die niet uit een hel komen van oorlog en geweld maar die geluk en een beter leven komen zoeken.

In tegenstelling tot het gekibbel van onze mandatarissen zijn de discussies bij onze Hollandse buren van een ander kaliber. De beelden die bij velen gevoelens oproepen van de verdronken kindjes in de
Middellandse Zee roepen bij onze buren andere vragen op dan bij ons. Het jongetje dat symbool werd voor de afschuwelijke verdrinkingsdood zou blijkbaar niet uit oorlogsgebied komen maar reeds vier jaar woonachtig zijn geweest in Istanboel. Er is in die stad niet meer 'boel' dan in onze steden!
Wat de Nederlander ook terecht opmerkt is dat veel vluchtelingen centjes hebben en niet via die rubberbootjes moeten komen maar gewoon een tickettje kunnen kopen voor het vliegtuig.
Kunnen we dan niet spreken van het kunstmatig in stand houden van die mensenhandelaars?
Een grote positieve verandering zou zijn dat men politiek overeen komt dat vluchtelingen via luchthavens, treinen en ferry's naar hun 'droomland' kunnen gaan. Hoe simpel zou het niet zijn om op dat ogenblik van de boeking na te gaan wie naar het westen mag komen?

Het is dikwijls zo dat er veel gepalaver is maar weinig wol! Eenvoudig mag en kan niks. Enkele slimmeriken die zonder veel vel op hun buik ervoor zorgen dat wantoestanden blijven duren.

Er is nog veel werk voor het komende jaar en hopelijk zal het niet zoals dit jaareinde worden.
Aanslagen en vele onschuldigen die geen eindejaar meer moeten vieren. Een taks shift die ze erdoor biezen en waarvan we vanaf 1 januari de vruchten zullen plukken. Voor het overgrote deel van de bevolking zal het bedorven fruit zijn die ze plukken. Ook dat op het nippertje klimaatakkoord moeten we met het nodige zout nemen. Veel verder dan een klimaatintentie zal het
wellicht niet worden.

Zelf klaag ik niet. Dit niettegenstaande ik weet wat er onder de kerstboom voor me zal liggen. Een been, een oor of een ander modelleke van hondensnoep. De verrassing is het model want de smaak is altijd hetzelfde. Geen verschil met de mens. Die weet ook wat de regering in petto heeft onder de boom. Meer lasten maar de juiste manier hoe ze die gaan vorderen is de verrassing