|
De grote conferentie in Parijs zit erop.
Alle landen ondertekenden de overeenkomst om onze planeet te redden. Een
onverwacht succes maar zeker geen euforie want we staan nog maar aan het begin
van de grote plannen. Het zal afwachten worden hoe elk land zich zal houden aan
het papierke dat ze ondertekenden maar optimist als we zijn leven we op goede
hoop!
We naderen de feestdagen en kerstmarkten
alom. Wandelen tussen kraampjes, wijntje, druppeltje drinken. Het miezerige
weertje trotseren of gewoon een frisse neus ophalen, wat sfeer opsnuiven met
een gemis aan kou en sneeuw. Verenigingen werken zich uit de naad om
binnenkerstmarkten een vrolijk tintje te geven. Onder het mom van een steuntje
in de rug te geven voor armen in ontwikkelingslanden proberen vrijwilligers van
alles en nog wat te verkopen om wat geld in het bakje te krijgen. Vlotjes
verloopt de verkoop niet. Zoals op de buitenkerstmarkten zijn er meer kijkers
dan kopers.
Buiten hier en daar iemand die
kerstkaartjes koopt gaat er weinig van al het aangebodene over de toog. Je
hoort regelmatig de opmerking dat het niet duur is maar wat moeten we eigenlijk
met die dingen die we kopen aanvangen. De rommelmarkten in de zomer liggen vol
van die aankopen voor het goede doel!
Verleiden kunnen de inrichters mensen met
het aanbieden van warme drank, wafels en pannenkoeken. Liefde voor sukkelaars
uit ontwikkelingslanden gaat wel via de maag.
Het is zelfs een beetje zoeken naar een
tafeltje en vrije stoel.
Wat doet een brave hond terwijl hij wacht
tot zijn baas een zitje kan vinden? De oorflappen openzetten en wat
luistervinken
Nagenoeg aan ieder tafeltje hoor je
dezelfde reacties. Afkeer om iets te kopen om mensen te steunen is er niet maar
de opmerking dat we reeds zoveel doen en betalen voor vreemden is een
veelvuldig terugkerende bemerking.
Geen gebrek of onwil om mensen te helpen
maar er is een vorm van selectieve hulp aan het groeien.
In eigen land zijn er ook mensen die het
niet breed hebben en terwijl ik een flinke hap wafel in de zware man zijn
wafel zie verdwijnen, mompelt hij dat men ook eens iets mag doen voor onze
eigen daklozen.
De al even brede vrouw die tegenover hem
zit maakt de bemerking dat het vonnis van 125/dag voor vreemden die geen
onderdak krijgen van onze Staat erover is!Ik schuif nog steeds volgzaam met
mijn baas tussen de vele rijtjes drukbezette tafels. Een vrouwtje stopt
ongemerkt voor mijn baas een stukje pannenkoek tussen mijn kiezen omdat ik
volgens haar wel een kilootje meer mag wegen
leuk maar ik ben niet jaloers op
haar BMI!
De volgende flard van conversatie die ik
meepik komt van een oma die het niet kan hebben dat haar dochter de
schoolfactuur niet kan betalen terwijl ze in die vluchtelingencentra
honderdduizenden kunnen spenderen om die kindjes ons Vlaams aan te leren
Iets verderop gaat het bij een man die
slurpt aan zijn koffie over tanden! Dat hij een nieuwe prothese moet hebben
omdat zijn huidige door het verouderen uit zijn mond valt. Boos zegt hij dat
die bijterkes hem meer dan drie maanden pensioentje kosten en dat die
inwijkelingen dat allemaal gratis krijgen
Eindelijk een vrij tafeltje en ik vlei me
neer en lig wat te mijmeren over de komende periode van vrede
Vrede, hoe vredig is het leventje hier?
Voor hoelang gaan we nog vrede hebben?
Leven onze hondenbaasjes niet een beetje op
een kruitvat? Om in de sfeer van de Middellandse Zee te blijven bij al die
mensen die verdronken gaan mijn gedachten naar die kruik die zolang te water
gaat tot ze barst.
Voorlopig is het nog maar zagen en zich
beklagen maar voor hoelang nog?
Het wafeltje en de pannenkoek voor het
goede doel smaakt nog lekker maar eens het gevulde maagje krijgen nogal wat
eetlustigen krampjes en het ooit vlot verkopende wit poeder en Rennie pilletjes
werden uit de handel genomen
Heerlijk zon periode van vrede
|
