Veel kijkcijfers zal het programma ‘de dictator’ wellicht niet hebben. Ook ik sleur me met moeite tot het einde van iedere aflevering. Wellicht is enkel mijn drang naar mensen te doorgronden de reden dat ik reeds 6 afleveringen volhield. Wel moet ik toegeven dat ik de afleveringen zoals ik vroeger een verplicht boek moest lezen, volg. Namelijk digitaal lezen en dus digitaal luisteren en vechten tegen het effectief indommelen.

Voor mij is het een verwrongen sociaal experiment want de deelnemers houden slechts één ding voor ogen en dat is de te winnen som van twintig duizend oorlog.

Opvallend is dat er geen enkele deelnemer heeft een ruggengraat en een sterke wil of leiderschap na de zes van de acht dagen opsluiting.

Het is duidelijk dat niemand durft te rebelleren of een opstand durft uitlokken tegen dictator en dit wellicht uit vrees om uit het huis te vliegen en dus de twintig duizend euro te verliezen. Gebrek aan het durven nemen van risico’s…

De vergelijking met een echte dictatuur gaat dus niet op. Bevolkingen die men onderdrukt hebben niet hetzelfde mogelijke eindresultaat van centjes op te strijken.

Het experiment is nu ook geen programma om een discussieavondje te vullen want weinigen kijken en mijn ondervinding met de generatie na mij is dat die nieuwe generatie enkel oog heeft voor op een vlugge manier geld te verdienen.

Ik moet die jongeren deels gelijk geven waar het om het geld gaat maar toch kan ik niet begrijpen dat er totaal geen één deelnemer tussen zit die niet in opstand komt. Gelukkig zijn er maar twee afleveringen meer en ik maak reeds mijn eindconclusie.

Wilskracht, waardigheid bij de nieuwe generatie is duidelijk in dalende lijn. Geld is het allerbelangrijkste in het leven…

De manier waarop men aan geld geraakt is minder belangrijk dan in het verleden.

Er zit iets logisch in die redenering.

Wanneer we horen dat de kinderarmoede in ons land alsmaar drastischer blijft stijgen dan zouden we in opstand moeten komen.

We doen dit niet

We hadden het goed in ons land en de middenklasse was sociaal. Dat sociale gaat zienderogen achteruit. We moeten wel want we gaan er allemaal op achteruit.

Het besef dat we hoe langer hoe meer achteruit boeren, beseffen we maar we reageren nauwelijks.

Er is een dagelijkse afbouw van de verworven sociale voordelen waarvoor onze ouders en grootouders streden.

Dit voelen de jongeren van de aankomende generatie en van in de lagere klasjes merken ze dat er kindjes zijn die ‘niet’ mee kunnen genieten van uitstapjes, verjaardagen en dergelijke!

Zoals vroeger stopt er niemand zonder woorden nog iets toe aan de minderbedeelde. Ieder voor zich…

Dit is ook duidelijk herkenbaar in het programma van de dictator. Het zoeken naar de eenvoudigste manier om die acht dagen te overbruggen met één doel: twintig duizend euro!

Waar is de nostalgie van waarden en normen?