Bij het woord wapenstilstand moet ik altijd denken aan de verscholen zoogdieren in het woord, namelijk ‘apen’. Bij het toevoegen in de ‘dikke’ van het woord wapenstilstand zal men wellicht niet gedacht hebben dat de mens een aap is en blijft!
Alle herdenkingen ten spijt blijft de mens oorlogen voeren. De halve wereldbol ligt overhoop met elkaar. Zoals apen van de ene veldslag naar de andere leven zo ook blijft de mens elkaar de duivel aandoen. Dat ruzie maken voor macht en zelfs uit een vorm van hobby.
Buiten de oorlogen met wapens begint het al in de kleuterklasjes. Zelfs die peuters zijn nog niet droog achter hun oren of ze maken ruzie voor een stukje speelgoed. Hebberigheid is daar wellicht niet vreemd aan en hoe ouder mensen worden hoe meer oorlogje dat ze voeren.
Neem al die oeverloze domme burenruzies, die familieruzies om uiteindelijk nog steeds ruzie te maken wanneer ze in het RVT verblijven.

Buiten de lust naar macht en geld blijkt twisten en ruzie maken een noodzakelijk kwaad om gelukkig te worden. Dat men nooit gelukkig kan worden gaat er ondanks al die mooie herdenkingen er bij de mens niet in. Dus staat de mens niet veel verder dan de aap!
Onlogisch want de mens heeft de meest ontwikkelde hersenen en toch moet er ergens een kronkel liggen tussen die verbindingen in de bovenkamer.

Samen met de wapenstilstand namen vandaag de vrouwen voor de zoveelste keer in de laatste jaren hun wapens op tegen de ongelijke strijd tussen man en vrouw. Ook zo’n strijd die er niet hoeft te zijn want man en vrouw zijn mensen met wat uiterlijk verschil, wat verschillende manier van uiten van
gevoelens maar verder zijn ze identiek.
Zoals in Zweden willen de vrouwen nu een dertig uren werken voor een loonbehoud van achtendertig uren… we moeten langer werken tot 67maar gedurende maar §u/dag. Dat het rendement met minder werkuren hoger zal liggen valt moeilijk te geloven. Veel werkgevers zullen het vermoeden hebben dat de vrouwen al jaren twee uur per dag haar nagels aan het lakken is of de
ogen aan het schminken!
Er is al jaren een strijd om loonbehoud en nu zou de werkgever moeten betalen voor minder arbeid! Daar zal volk naar komen kijken. Realisme is niet voor die vrouwenbewegingen. Waar is de tijd van de dolle mina’s? Bracht het niet veel op een mens kon toch een lachen en men moest geen playboy of ander boekske kopen om een blote borst te zien en die dingen wipten dan nog ook!!

Gelukkig waren er nog enkele reportages van de laatst overlevenden van WO II. Dat is pas realistisch en laat een mens nadenken.