|
De man stapte in de gelagzaal van een
brasserie zoals er nog weinigen zijn. Een zaak uit een lang verleden. Houten lambrisering,
open haard, houten eenvoudige tafeltjes met houten stoelen en met kleurige
kussentjes. Een open haard met knetterend vuur met ervoor vier kleine clubzeteltjes
om gezellig met een drankje even te verpozen.
De man nam zoals altijd plaats aan
hetzelfde tafeltje voor twee.
Zoals gewoonlijk?
Graag, dank U
254
De man, geen autist, telt elke keer als
een persoonlijk grapje om na te gaan of de kelner ooit zijn koffie binnen de
twee minuten zal bedienen.
Met eenzelfde automatisme legt hij het
melkje naast het bordje, voegt het suikertje in zijn koffie en nuttigt het
koekje terwijl hij zijn blik door de gelagzaal laat gaan.
Het tafeltje naast de man is vrij.
Daarnaast zit een man, klassiek gekleed en kijkt door het raam naar het grote
plein voor de brasserie. De man beweegt nauwelijks, ook niet tijdens het nuttigen
van zijn koffie.
Die man kijkt met starre blik en zonder
enige vorm van reactie. Twee jongeren van rond de 14 passeren en hebben
duidelijk last van het moeten stil zitten op de schoolbanken. Hun rugzakken
botsen tegen elkaar. Ze stampen naar een ingebeelde bal. Enkele meters achterop
komen drie meisjes van een iets oudere leeftijd. Giechelend en lawaaierig. Aan
de overkant van het plein raast de 100 met loeiende sirene. Zou de man
hetzelfde denken? Ligt er een slachtoffer van een ongeval in de ziekenwagen of
is het iemand die een beroerte kreeg?
Weten zullen we het nooit want enkel als
het een spectaculair ongeval was zal er mogelijks een bondig artikeltje in de
krant verschijnen.
De vaste klant gaat staan, neemt de ezel
die in het hoekje staat en plaatst deze voor zich. De man denkt aan Soetkin,
zijn leerkracht uit de academie, die hem leerde hoe hij eerst met enkele lijnen
en cirkels moet beginnen aan zijn stilleven.
De man denkt na en besluit geen vaas met
drie appels te schilderen maar die stille starende man!
Een ideaal model. Onbeweeglijk en met een fascinerende
blik naar het oneindige. Dat hij geen enkele ervaring heeft hoe hij aan een portret
moet beginnen stoort hem niet. Hij voelt zich zelfzeker en begint niet met
potlood maar met houtskool aan de eerste trekken.
Het vlot. Het model is formidabel want geen
spiertje vertrekt op het gelaat van zijn model!
De schilder vergeet de tijd en net zoals bij
zijn model worden de koffies koud.
De klokken van de kathedraal roepen om
exact 10 minuten voor 18u hun gelovigen.
De schilder draait zich een kwartslag in de
richting van zijn model
Niemand, geen man meer te zien. Enkel nog
dat kopje koffie. De schilder in spe laat zich op zijn stoel zakken en slurpt
aan zijn koude koffie.
Waar is die stille man naartoe?
Mag ik nog een koffie?
Natuurlijk, komt er zo aan.
De man telt niet, wacht en zit diep in
gedachten verzonken.
alstublieft, uw koffie en dat maakt exact
vijf euro!
De schilder betaalt met een briefje van
vijf euro.
Bedankt.
Opnieuw luidden de klokken ten teken dat de
avondmis gedaan is.
De schilder staat op, neemt zijn witte stok
en zoekt al stoklopend de weg tussen de tafeltjes naar de uitgang en stapt
behoedzaam in de richting van het geluid van de klokken.
Terwijl hij behoedzaam zijn weg betast gaan
zijn gedachten naar die stille man, zijn model.
Zijn besef dringt langzaam door. Hij is
geen beginnende schilder. Er was geen ezel en nog minder een model.
Het enige wat hij zag was zijn spiegelbeeld
en zijn ijdele hoop om eens op pensioen zich te amuseren met schilderen. Enkel
het steeds terugkomende feit is er. Het lot besliste dat hij enkele jaartjes
voor zijn pensioen blind werd en alle dromen voor zijn toekomst even zwart
werden als de koffie die hij net dronk
Was de man wel in die brasserie?
Neen, enkel in gedachten. Hij zat voor zijn
klavier wat met verveling te tokkelen op niets zeggende woorden. Een vlucht om
niet te hoeven te kijken naar die muren die hij niet ziet
Nog twee minuten heb ik voor ben begint aan
zijn dagelijkse blokken en ik moet een einde vinden voor de man, MIJN model dat
wel bestaat!
Pff, wat een moeite moet ik als hond doen
om een bot te verdienen voor de prijs van de wedstrijd poëzie voor Beginners!
Wedden dat het een beentje uit den Aldi
zal worden?
|
