Wat is er aan de hand met onze sportlui?
Niet alle atleten maar een groot deel van onze voetballisten hebben last van de weelde. Eens ze bij een Anderlecht, club Brugge of Standaard Luik spelen denken ze dat hun broodje gebakken is. De Rouges hebben wel het nadeel dat ze met een trainer zitten die geen ervaring heeft met een grote club en dus
zijn er verzachtende omstandigheden.
Anderlecht en Club, dat is een ander verhaaltje. Bij die clubs valt het op dat er gewoon gebrek aan inzet is.
Wat die ‘vedetten’ niet beseffen is dat ze niet die super klasse bezitten zoals enkele van hun collega’s. De manier waarop ze zich inzetten zal hen nooit een plaatsje bezorgen bij voetballanden zoals Italië, Duitsland en G.B.
Hun intelligentie is duidelijk niet zo groot dat ze beseffen dat op de manier dat ze rond wandelen tijdens de wedstrijden ze geen enkele kans maken op een transfert naar het nog grotere geld. Hoe triestig moet het zijn wanneer je club beslist van de supporters een deel van hun uitgaven terug te betalen omdat de spelers onvoldoende inzet hadden. Beschaamdheid is duidelijk vreemd bij de spelers want met de volgende wedstrijd was er geen positieve verandering.

Sommige supporters kunnen sport niet relativeren en zijn ziek van de behaalde resultaten. Het gaat zo ver dat roepen en tieren en een ‘bah’ en ’boe’ niet voldoen. Ze lopen na de wedstrijd als briesende leeuwen naar de bus van de spelers en het lijkt bijna op een lynchpartij!
Onbegrijpelijk dat een supporter zich zo emotioneel kan opwinden voor wat toch maar een voetbalwedstrijdje is? Voor die hevige maar niet realistische supporters zou ik de raad geven om de
voetbal te laten voor wat het is en zich te laten omscholen tot supporter van een Marieke Vervoort of een Veerle Dejaeghere! Buiten die twee vrouwen zijn er tal van atleten die een onmenselijke inzet hebben en die onze bewondering moeten afdwingen. Ze verdienen veel minder en toch is hun inzet veel groter.

Wat mij opviel was de zoveelste gelijkenis tussen mens en dier. In de wildernis heb je dieren die hun prooi aanvallen, doden en oppeuzelen. Daarnaast heb je tijdens de jacht reeds beestjes die vanop de zijlijn alles
haarfijn in het oog houden om dan bij het eerste of het beste moment een deel van de prooi af te pakken…
Zondag bij de nabespreking van de wedstrijden kwam mij onmiddellijk het beeld van dergelijke aasgier voor de ogen toen ik Leekens zag en zijn commentaar op de ploegen hoorde.
Ruikt Leekens nog maar eens zijn kans om terug te keren en een Belgisch ploegje te trainen?
Hij ontkende dat hij een ploeg op het oog had om in ons land opnieuw aan de slag te komen.
De man liet de Nationale ploeg al eens stikken; vertrok na enkele ontkenningen ook bij Brugge en is dus niet aan zijn proefstuk om waar het hem past een stukje geld of graantjes mee te pikken…
Gelukkig is er twee weken geen competitie en ik ga genieten van Franciscus zijn synode en hoop dat het jaar van Barmhartigheid mij meer geluk zal bijbrengen….