Naar jaarlijkse gewoonte kwamen de leden van de Durmse kajakclub afgezakt naar de Belgische kust. Na Blankeberge, Duinbergen was het dit jaar in Zeebrugge te doen.

Voor mij telkens een leuke bedoening. Zeebrugge is voor mij de ideale plek want men ‘verdraagt’ er tenminste honden. Wanneer er weinig volk op het strand is dan mogen wij hondjes ook eens vrijuit onze pootjes strekken.

Wie de voorspelling deed, was het Frank of was het Sabine? De temperatuur viel goed mee, net geen 20°, het zeewater niet te koud, nagenoeg windstil dus…

Ik was dik tevreden maar die kajakkers minder want geen golfje te bespeuren. De zee was zo vlak als een spiegel. Ideaal om de overtocht te wagen in een gamel bootje naar Groot Brittannië! De ganse ploeg was bij gebrek aan golven een tochtje aan het maken naar Blankenberge en terug.

Als kleine oefening gooide ik me in een kajak en doodde de tijd met wat rond crossen op het strand. Dan brak de tijd aan om te gaan ravotten met één van de vriendelijke jonge meiden van de club. Ik vergat dat ik enkel in de grote plassen zwem en nooit in volle zee! Nu er geen golven waren stond ik er niet bij stil dat ik in de grote zee aan het zwemmen was. Nog nooit zwom ik zo ver in zee…

Terug op vaste grond kwam iedereen aan en vol enthousiasme ging ik mijn baas zijn vriend begroeten. Als enige en dit als ouderdomsdeken vaart hij zonder beschermend pak! Iedere zomer lijkt hij van uiterlijk op een mohammedaan, of een Irakees, of een Pakistanees… zo bruin als een Australische inboorling. Een natuurmens. Bijna op verplicht pensioen, een uitzicht van een 40 jarige met een fysiek van een 30 jarige terwijl er al zijn die op zijn ouderdom met reserveonderdelen en krukken lopen!!

Hoe energiek hij ook is, ik ben nog heviger want ik kegelde hem gewoon ondersteboven in mijn vreugde van het hem weerzien.

Dus nog een partijtje gezwommen met de jonge veteraan en dan alle aanwezigen een douche gegeven van mijn schudden.

De mee afgezakte dames van de club, de minder sportievelingen, hadden zoals elk jaar hun bakkunsten mee. Uit principe bedel ik nooit maar het water kwam me toch in de mond. Dus ik liet mijn blik rondgaan en zoals het me meestal lukt, gooide ik me aan de voeten van de man die het meeste miserie heeft om zonder morsen het gebakje naar binnen te werken.

Bij de bespreking van de namiddag met een drankje lag ik gezellig onder tafel te luisteren. Dat ik onder die tafel gelegen heb zullen de uitbaters wel gemerkt hebben na ons vertrek.

Zoals ik ben, doodeerlijk, liet ik al het zeezand mooi achter op hun vloer!