Met de overgang van zomer naar herfst moeten we van de laatste zonnestraaltjes profiteren.

Een leuke 21°en een kleine bries, het ideaal om te toeren met de fiets.

Voor mij een ganse verandering want gedaan met de tandem. Mijn baas ziet dat waggelen en kwakkelen niet meer zitten en hij wil het bij één heupprothese houden.

Vanaf nu is het met een duofiets te doen. Dat we een soort kermisattractie zijn wanneer we voorbijrijden, deert hem niet…

Een ganse verandering voor mij. Gedaan met het naar boven sleuren van mijn baas op een helling. Vanaf nu volg ik achteraan tussen de twee fietsen.

Duwen doe ik niet, ik laat me een beetje meevaren en loop uit de wind. Wel moet ik me beter concentreren want met die rieten mand voor mijn snuit moet ik tijdig mijn remmen dichttrekken of ik knots iedere keer tegen die mand. Omdat het gedaan is met mijn hulp als ‘trekker’ nam mijn baas elektrische ondersteuning op zijn Ferrari! Al fluitend vliegt hij nu de hellingen op! Niet altijd natuurlijk want hij vergeet al eens dat je die ondersteuning in een stopcontact moet steken om op te laden… Van mijn ondersteuning was hij zeker maar met zijn moderne technologie?

Vanuit mijn gemeente vertrokken wij op de meest erbarmelijke fietspaden van gans west Vlaanderen voor een tochtje. Voor prestigeprojecten heeft de gemeente geld zat maar het is op de fietspaden rijden met het mondje half open of door het schudden en beven ben je al de glazuur van je tanden kwijt. Op een nazomers dagje ben je dan uiteraard constant aan het ‘knabbelen’ op insecten die aangezogen worden door die half open mond. Misschien aangenaam voor de Groenen uit mijn gemeente maar diezelfde groenen zouden beter de bermen eens opkuisen. Al die decreten over milieu hebben voor gevolg dat het onkruid een meter hoog staat. Dat die slordige bermen een pure uitnodiging zijn om sluikstorten te promoten, daar denken die groene jongens en meiskes niet aan. Hoe kikkers en padden hun weg nog vinden in die wildernis van netels is me een raadsel.

Rijden op paadjes in bossen is leuker. Waarom mijn baas stopte aan een paar mooie paddenstoelen was me niet duidelijk. Dacht hij misschien dat er effectief kaboutertjes in die paddenstoelen wonen? Dat hij misschien zijne accu kon laten opladen bij die kaboutertjes?

De voorziene stop voor een koffie sloeg tegen. De witte kassa, die stilaan de weg van die groene box voor gevaarlijk afval aan het opgaan is, zou de reden kunnen zijn dat veel horecazaken gewoon de deur dicht doen. Verpozen met een aangenaam zonnetje is er nog enkel bij op zat- en zondagen. De overige dagen van de week moeten de uitbaters uitrusten of telefoneren om aan personeel te geraken.

Wat me opvalt dat de enige hondjes die ik tegenkom van die kleintjes zijn die gezellig meerijden op de fiets. Op een ganse namiddag kom ik hoogstens één concurrent tegen die ook meeloopt en sportief is.

Vorige week, net over de grens, was dat anders. In Nederland zijn de fietspaden vooreerst breder en liggen op een veiligere afstand van het autoverkeer. In Cadzand was ik zowat de uitzondering die aan de fiets meeliep. Mijn soortgenoten loepen volledig vrij in de buurt van hun fietsende baasjes. Dus ze hadden meer geluk dan ik want ze konden zich al eens afkoelen in een beek of in zee als het water op geen te verre afstand stond.

Het ene Europese land tegenover het andere is ook voor ons honden ongelijk.

In eigen land mogen wij viervoeters zijn nog enkel welkom in Bredene en een stukje van Zeebrugge!

Ik zou wel weten voor wie ik stem met de volgende verkiezing….