Vandaag weer 213 bootvluchtelingen gered door de Belgische Zeemacht.

We mogen fier zijn op die St. Christoffels die mensen voor een gewisse dood aan boord namen van ons marineschipje.

Naast de redding zorgen ze voor de verzorging en geven de vluchtelingen eten en drinken.

Met de afbouw van ons leger is er misschien een andere toekomst voor onze soldaten. Zonder dat ze het weten worden ze expert in het verwennen van mensen. De woordkeuze is een beetje verkeerd maar wie weet zullen de ex soldaten geen experten worden in overzetdiensten.

Carferry’s, de toekomst na de loopbaan in het Belgisch leger?

Grappig over de ellende die zich afspeelt op de Middellandse Zee is uit den boze. Die reddingsacties zijn ook niet vol te houden en het probleem moest al geruime tijd worden aangepakt voor mensen op gammele bootjes stappen. Nu de reddingen op zee dagelijks het nieuws halen zal er uiteindelijk wel iets gebeuren.

Het is wel spijtig dat oplossingen altijd zo lang op zich laten wachten.

Vandaag was er de aanzet of er al dan niet een proces komt voor de trieste dood van een jongetje dat lachgas kreeg toegediend in een ziekenhuis in Knokke.

Zoals iedereen weet is het zoeken naar één of meerdere schuldigen bij een medische fout zo goed als onbegonnen werk.

Alle betrokken personen voelen zich niet verantwoordelijk en vragen ontheffing van een doorverwijzing naar de correctionele rechtbank.

Het zijn niet zozeer het personeel zoals dokters, verplegers die hun verantwoordelijkheid niet willen nemen. Het begint met de directie van het ziekenhuis die vreest voor de goede naam en verder zijn het de verzekeringsmaatschappijen die heel goed weten welke enorme bedragen er boven hun hoofd hangen moesten ze een veroordeelde dokter moeten betalen.

Weinig beroepen hebben dergelijke grote handen dan geneesheren. Onvoorstelbaar hoe de ene dokter de hand boven het hoofd van zijn collega weet te houden. Logisch want elke dokter kan het slachtoffer worden van een medische fout. Mensen maken fouten, dus ook dokters en medisch personeel. De werkdruk is enorm en hoe lager in graad hoe meer kans dat die simpele ziel de schuld krijgt.

Van ontslagen wegens medische fout hoor je nauwelijks. Verkeerd want door die onderlinge bescherming ontstaat er een vorm van laksheid.

Slachtoffers zijn niet zoals men veelal denkt uit op die enorme bedragen maar op gerechtigheid en op het weten wat er exact misliep.

De ouders die hun zoontje verloren weten de juiste reden. Verkeerd toedienen van lachgas in plaats van zuurstof.

Wat willen die ouders weten?

Wie de verantwoordelijke was voor de verkeerde toediening en hoe de fatale vergissing kon plaatsvinden. Hun kindje krijgen ze nooit meer terug en de enige troost in de verwerking is de juistheid van de feiten.

De raadkamer zal beslissen na rijp beraad of er een strafprocedure volgt. De aanvraag van alle mogelijke verantwoordelijken tot ontheffing lijkt onbegrijpelijk want indien er geen vervolging komt hoe kan men dan ooit weten wie verantwoordelijk was?

Vandaag neemt de ‘ijzeren steenweg’ extra maatregelen om zelfdodingen langs overwegen te bestrijden; we zitten al jaren met de hoogste zelfdodingen in west Vlaanderen.

Ook hier is het zoals met de bootvluchtelingen. Er is een probleem en we schoven dat probleem reeds jaren voor ons uit.

Waarom?

Omdat mensen zich niet betrokken voelen. Omdat iedereen in zijn eigen wereldje rondhuppelt en zich weinig tot niks aantrekt van wat anderen meemaken.

Mensen zijn één grote familie maar zonder familiale banden.

Wat is belangrijk?

Of de Nationale ploeg vrijdag Wales zal verslaan….