Worden wij reeds slachtoffer van de witte kassa?

Een druiligere natte zondagnamiddag en dus op zoek naar een warm kopje troost met iets lekkers om te knabbelen…

In de eerste zaak zei men dat de tearoom werd gestopt. Dus naar de volgende zaak. Een brasserie met zomers terras die gelet op het weer leeg was. De uitbaters zeiden onmiddellijk dat de zaak enkel open is voor eters. Dan maar naar de volgende zaak. Gesloten en aan het raam een memo met volgende tekst: ‘gesloten op zat-, zon- en feestdagen met daaronder in kleinere tekst…… gebrek aan personeel!’ De volgende zaak met twee feestzalen bleek ook een slechte keuze want één zaal gesloten en de andere zaal propvol met familiefeestvierders! Bijna ten einde raad en inwendig koud toch nog een poging in de gutsende regen onder de bescherming van moeders paraplu naar een cafetaria in het bos. Hoera want het bakje troost kon maar een wafel of pannenkoek dat kon niet. Volgens de kelner sluit de keuken om 15u zodat de kok wat uren kan rusten (en er geen overuren zijn!).

Het idee dat enkel de klanten slachtoffer zijn van de witte kassa is te kort door de bocht.

Werknemers zijn ook het slachtoffer. Vergeet de meeruren zonder extra verlies voor de werknemer. Vergeet extra personeel door zowel vast of studenten.

De werkgever is niet dom en veranderde gewoon van systeem. Hij sluit niet één dag per week maar meerdere dagen zodat zijn kosten drastig verminderen. Zijn inkomsten zouden ook moeten verminderen maar dan ken je de slimme horecabaas niet…

De klant met wat gevoelige maag voor straffe koffie krijgt gerust een slokje warm water in kannetje met een klein surpluske van 20 eurocentjes. Het stukje gebak of proevertje chocomousse, advocaat werd vervangen door een simpel speculooskoekje!

Restaurateurs met naam en faam en vedetteallures hebben geen probleem want die klanten maken zich geen zorgen over enkele euro’s meer op de rekening.

Het zijn die doorsnee klanten van het gewone restaurant die zich zorgen moeten beginnen maken. Men besnoeit op zowel hoeveelheden als kwaliteit van het eten.

We volgen de spijskaarten van het buitenland. Volop dagschotels en onder de mogelijkheden van de diverse dagschotels staat er een lijstje van surpluskes… extra frietjes, sausjes en allerhanden mits een surplus…

Binnenkort kan Axel d’Haeseleere zijn programma ‘opgelicht’ gewoon in eigen land draaien.

Naast de horeca licht men de toerist hier ook op. Denken we maar aan de Brugse en Brusselse kant. Ik zou niet graag diegenen die in de ‘arme’ landen kant klossen voor onze winkels eten geven.

Ook onze vermaardheid over sieraden is om zeep. Ons land had de beste slijperijen, zagerijen en snijderijen van zowel ruwe als industriële diamanten maar we bezitten nog weinig van die ateliers in ons land. India en andere goedkope landen namen die taken over.

Slogans dat er eindelijk verandering zal komen zijn mooi maar mijn slogan is: Bezin eer je begint.

Wat brengt een verandering in meerwaarde als men vooraf niet verder denkt dan de lengte van zijn neusorgaan?

Mijn vaststelling van de namiddag was dat ik wel aan een kopje koffie geraakte doch smaakte het als een magere troost op een koude kille natte druppel die werd opgezogen door een enorme plas van ondoordachte maatregelen…