Reeds twee dagen is mijn baas uiterst stil en ligt hij veel in de zetel. Als trouwe hond weet en voel ik beter dan een mens dat het mijn baas niet gaat. Hij ziet wel niks en toch ligt hij te staren in het ijle. War hij met zijn gedachten zit zou geen mens begrijpen maar ik leef mee. Ook ik heb het moeilijk want het tweede lievelingsdier (ik ben namelijk zijn eerste oogappel) is meer dan versleten. De veearts zou zeggen: ‘versleten tot op het draadje’.
Ik heb het namelijk over die oude merrie. Ik lig dan ook zielig op het tapijt naast de zetel waarin mijn baas in gedachten herinneringen ligt op te roepen.

Samen hebben we formidabele tijden gehad gedurende onze lange wandelingen en dagtochten. Mijn baas, zijn dochter en ik hebben kilometers gelopen in de natuur. Spelen, genieten hebben we gedaan. Er blijven slechts de herinneringen.
Wat heb ik genoten van het crossen in de weide met die toffe merrie. Wat heb ik genoten op wandelingen als ik me verstopte en plots vanuit het maïsveld voor haar sprong. Ze wist dat ik dit ging doen en toch wipte ze telkens een meter opzij!

Ook mijn baas geniet na van onze avonturen. Ik en ik alleen kan zijn gedachten aanvoelen want op zijn gelaat is enkel soms een klein trekje aan zijn mondhoeken te zien dat hij deugd heeft aan die vervlogen tijden. Die toffe merrie, dat ooit zo fiere paardje is thans een oud beestje geworden. Voorovergebogen hoofd alsof het weegt als een stuk lood, krakende benen bij iedere stap van de reuma, ingezakte rug waarbij de ribben duidelijk merkbaar zijn. Die ooit dikke billen waar je op kon kaarten zijn nu ingezakte putten. Die mooie manen en dikke staart zijn nu dunnen haartjes geworden die niet meer wapperen in de wind. Het hangt er allemaal bij zoals een oud vrouwtje die geen zin meer heeft om haar haren te kammen, laat staan nog eens naar de kapper te gaan.

Waarom mijn baas triestig is kan ik als dier begrijpen. Ik voel meer aan dan de mens. Tweevoeters met al hun intelligentie hebben geen begrip over relaties tussen mens en dier. Opmerkingen over onnozel gedoe tussen het vertroetelen van dieren zoals kindjes zijn schering en inslag. Normaal kan
je dat over-vertroetelen niet noemen maar er is een reden waarom mensen en dieren zich aan elkaar hechten. De reden is dat mensen elkaar ontgoochelen. Alles is koek en ei tussen mensen zolang de ene bruikbaar is voor de andere. Met een dier is er geen sprake van elkaar gebruiken. Alles draait om
eerlijkheid en vertrouwen en een dier laat de mens niet in de steek. Een beest gaat er steeds voor de volle honderd pond voor en dit tot zijn laatste snik.

Verouderen is een proces waar zowel mens als dier niet onderuit komen maar wanneer ze elkaar steunen en helpen dan blijven voor beiden enkel mooie herinneringen na tot zowel de mens als het dier vertrekken naar de jachtvelden van Old Schatterland!