De Assisenhoven moeten overuren kloppen want naast de diepvriesmoord hebben we de vrouw die in stukjes werd teruggevonden in de Heulebeek en het afvoerputje van de buur met als tussendoortje de 80 jarige die zijn doodzieke vrouw wurgde uit liefde!
Ik ging in de tuin languit liggen in een schaarsvoorjaarszonnentje en heel veel wind blies door mijn ruige haren. Was het door die hevige wind of door mijn simpel hondenverstand maar de reden van al dat geweld is volgens mij een gevolg van de overconsumptie van de mens.
Relatie en een stukje stof…. Twee totaal verschillende zaken die bij nader toezien heel veel met elkaar gemeen hebben.

Een relatie is een gevolg van twee personen die van niets tot heel veel naar elkaar toe groeien. Als voorbeeld neem ik de vrouw die een man ontmoet en denkt: leuke man, attractief, humoristisch, goed gekleed en nog enkele details die afhankelijk zijn van de ingesteldheid van de vrouw. Diezelfde vrouw loopt voorbij een uitstalraam en merkt een in haar ogen een leuk kleedje op. Ze stapt de winkel binnen en gaat passen. Gelijklopende gedachten. Past die man bij mij? Past dit kleedje bij mij?
Uiteraard past die man want er komen gevoelens bij kijken en de nuchterheid van denken valt weg. Evenzo blijkt het kleedje als gegoten te zitten en voelt de vrouw zich goed. Hoe meer de vrouw samen is met de uitverkorene, hoe groter het gevoel van gelukzaligheid.
Hoe meer opmerkingen de vrouw krijgt van vriendinnen dat het kleedje haar beeldig staat hoe groter het gevoel van er hip en jeugdig uit te zien. De nieuwbakken relatie is een feit. Crescendo gaan de gevoelens voor haar grote liefde.
Idem dito met het kleedje. Succes alom en niks dan positieve lofbetuigingen hoe beeldig ze staat met haar nieuwe aankoop!

De tijd staat niet stil en langzaam maar zeker blijkt de relatie wat minder mooie gevoelens op te roepen. De adonis heeft ook gebreken. Eerst kleine tekortkomingen die alsmaar meer op de zenuwen gaan werken… Het nieuwe kleedje heeft na een passage bij de nieuwkuis niet meer dat
mooie. Het kleedje blijkt plots een vlekje te hebben en zelfs met de betere wasproducten krijgt het die sprankelende frisheid niet terug. Het ding vliegt de kast in …
Ook de zo mooie relatie ondergaat moeilijke tijde tegemoet. De periode van naast elkaar leven, het elkaar tolereren maar verder blijft er niks over van die ooit zo mooie gevoelens. Alles zowel kleedje als man waren tijdelijke gevoelens die wegsmelten in de flauwe zon…

Dan volgt het drie mogelijkheden scenario. Het kleedje vliegt in de zak voor spullenhulp.
Er volgt een scheiding als volwassen mensen, zakelijk en zonder geruzie. Het kleedje knipt de vrouw in stukjes om een lappenpopje te maken of schenkt het aan een toneelvereniging van amateuracteurs… Het koppel loopt naar de advocaten en de vechtscheiding kan beginnen. Als laatste wil de vrouw dat niemand ook nog zou kunnen genieten van haar kleedje en geeft het via de vuilniszak als bestemming de verbrandingsoven. De vrouw ziet die kosten van een advocaat niet zitten, dat geruzie is ze beu en kiest voor de drastische beëindiging van de relatie. Ze verdooft de man, gebruikt een nieuwe vriend en dumpt haar vorige relatie in de diepvries!
Het begon allemaal zo mooi, allemaal het gevolg van reclame en dat overaanbod aan keuzemogelijkheden!

Toch klopt er iets niet met mijn redenering.
Wat met die gevoelens? Waren die zowel in de relatie of bij het kleedje fake of opgefokt?
Was die aankoop van dat stukje stof misschien een drogreden om te verstoppen dat de vrouw zich niet goed in haar vel voelde en op zoek was naar een goed gevoel?
Was dat zoeken naar een relatie een poging om aan de eenzaamheid te ontsnappen?
Het begint nu nog te druppelen en de druppels worden alsmaar groter. De wind wakkert nog meer aan. Zoeken naar de diepere gronden van het menselijk brein is leuk maar niet als je er kletsnat van wordt.

Woef woef, ik wil naar binnen, naar mijn mandje en zal het houden met het luisteren naar de pleidooien van de advocaten in de gerechtszaal…