Hoe groot kan de ontgoocheling zijn bij mijn collega’s van reddingshonden? Uren in het vliegtuig met een groot verlangen om erin te vliegen en mensen te redden. De eerste frustratie was dat onze reddingsploeg mocht kamperen op het asfalt van India. Er was weinig interesse voor de Belgische
reddingsploeg want ze hadden geen noodhospitaal bij. Dat er mogelijks nog mensen konden gered worden bleek minder belangrijk. Toen het Belgisch vliegtuig uiteindelijk ter plaatse geraakte mocht onze ploeg nog een dagtocht aanvangen vooraleer tot de vaststelling te komen dat ze er in feite
niks konden doen waarvoor ze kwamen.
De reddingshonden deden een uitstapje met het vliegtuig voor niemendalle!! Logisch dat men met frustraties zit en dat de nekharen recht staan. Hoe langer hoe meer is het duidelijk aan het worden dat de regering van Peru aan hetzelfde beentje ziek is zoals nagenoeg alle regeringen… Corruptie alom.

Eigenlijk komt er niks nieuws boven water omtrent die corruptie. We weten al lang dat de gewone mens in Peru werd uitgezogen en dat de boerkes alle moeite van de wereld moeten doen om hun gronden te behouden. Openlijk vragen mensen in Peru van geen giften te doen die in handen komen
van de regeringsleiders. Storten mag maar aan groeperingen van ontwikkelingssamenwerking. Moeten we die mensen niet uitleggen dat ook die Vzw’s een 80% van de giften aftrekt van de giften voor hun administratieve kosten…

Onze reddingsploegen ondersteunen nu dokters in hospitalen want hun eigenlijke doel waarvoor ze eigenlijk naar Peru kwamen draaide op niks uit. De volgende frustratie blijkt nu dat de reddingsploeg niet weet of ze nog lang zullen blijven. Die beslissing hangt af wat de politiek in Brussel zal
beslissen. Een feestdag en een weekend waarop geen beslissing zal vallen. De bevoegde minister zit nog met zijn handen in het haar van zijn vorige beslissing. De oppositie wrijft zich nog in de handen door de ‘kemel’ die bij de aanvang van de reddingsactie werd genomen.

Rampen blijven jaren na datum een bron van ontgoochelingen en frustraties en Peru zal hetzelfde lot ondergaan. We herinneren ons de vorige grote aardbeving in Haïti en de miljoenen steun die men ophaalde. Zelden gaat er nog eens een ploeg een reportage maken. Nochtans zijn de beelden die men nu kan maken het schrijnende bewijs dat er nog bitter weinig positief gebeurde. Mensen leven nog altijd in tentenkampen op enorme voetbalvelden! Waar gingen al die miljoenen naartoe? Zijn er nog centjes over of verdwenen die centjes aan kosten om de centjes te beheren?

Mijn tip voor mijn collega honden in het verre Peru is dat ze niet gefrustreerd moeten liggen te liggen uit verveling. De enigen die ontgoocheld moeten zijn is het mensdom. De slimme mens zou zich moeten verzetten tegen al wat corrupt is maar laksheid is veel gemakkelijker. De mens komt enkel in het verzet als het zijn eigen persoon betreft en dan moet hij vaststellen dat de corruptheid zo een diepe en grillige wortels heeft dat hij machteloos staat.
De mens en de natuur, twee aparte werelden maar ze hebben één ding gemeen… beiden zijn onberekenbaar….